II FZ 556/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Antoni Hanusz, , , po rozpoznaniu w dniu 17 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P.S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 380/18 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P.S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 14 lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: oddalić zażalenie.

1. P.S. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 14 lutego 2018 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Zarządzeniem z 26 kwietnia 2018 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie zostało doręczone skarżącej dnia 9 maja 2018 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. (k. 12 akt sądowych). Skarżąca do 16 maja 2018 r. nie uiściła należnego wpisu od skargi, o czym świadczy znajdująca się w aktach sprawy notatka urzędowa z 5 czerwca 2018 r. (k. 14 akt sądowych). Wobec bezskutecznego upływu 7-dniowego terminu do uzupełnienia braków skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku kwestionowanym postanowieniem z 7 czerwca 2018 r. odrzucił skargę, wskazując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 58 § 3 w zw. z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm., dalej: "p.p.s.a."). 2. Skarżąca wywiodła od tego postanowienia zażalenie, zarzucając naruszenie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. Skarżąca uważa, że nie została prawidłowo wezwana do zapłaty wpisu sądowego, dlatego wezwanie nie powinno wywierać skutków prawnych. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2). Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia wpisu sądowego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. w przypadku, gdy brak fiskalny dotyczy skargi, bezskuteczny upływ tego terminu powoduje jej odrzucenie. Skoro skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie organu administracji publicznej, to wobec nieuiszczenia wpisu od pisma inicjującego postępowanie zasadnie została wezwana do uregulowania należnej opłaty zarządzeniem Przewodniczącego z 26 kwietnia 2018 r. W zażaleniu skarżąca zarzuca, że wezwanie jej do uiszczenia wpisu było wadliwe pod względem formalnym. Nie wyjaśnia jednak, na czym ‒ w jej przekonaniu ‒ wadliwość ta polegała. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 26 kwietnia 2018 r. było sformułowane prawidłowo, nie zawierało ani uchybień materialnych, ani formalnych; zostało również prawidłowo doręczone w dniu 9 maja 2018 r., zatem termin rozpoczął swój bieg następnego dnia po dniu doręczenia wezwania tj. w dniu 10 maja 2018 r. Powyższa okoliczność jest bezsporna w sprawie i nie była kwestionowana przez skarżącą. Od wskazanej daty należało zatem liczyć bieg 7-dniowego terminu do uiszczenia wpisu, który upłynął 16 maja 2018 r. Skoro skarżąca nie uczyniła zadość prawomocnemu zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 26 kwietnia 2018 r. i nie uzupełniła braków fiskalnych skargi, jej odrzucenie było zasadne. Odnosząc się zaś do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należało, iż nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny albowiem art. 209 p.p.s.a. nie przewiduje takiej możliwości w przypadku postępowania wpadkowego, toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.