II FZ 553/17

Dnia 27 października 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Jerzy Płusa po rozpoznaniu w dniu 27 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Po 740/17 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K.G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 12 kwietnia 2017 r., nr [...], [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Po 740/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu wniosku K.G. (dalej jako "Skarżąca"), odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 12 kwietnia 2017 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki. W piśmie z dnia 4 lipca 2017 r. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu rozpoznania sprawy w postępowaniu głównym. Analiza wniosku wykazała, że nie tylko nie zawierał on żadnego uzasadnienia, ale nawet nie wymieniał przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.". Tym samym z uwagi na fakt, że z badanego wniosku nie wynikało w istocie z jakiego powodu Skarżąca wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd pierwszej instancji uznał, że niemożliwe jest dokonanie merytorycznej jego oceny. W zażaleniu Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Ciężar dowodu, w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno ponadto wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie analiza wniosku doprowadziła Sąd pierwszej instancji do słusznej konstatacji, że nie zawiera on żadnego uzasadnienia. W tym miejscu należy podkreślić, że brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie pozwala sądowi administracyjnemu podjąć samodzielnych ustaleń w kierunku zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że złożony wniosek nie tylko nie zawierał żadnego uzasadnienia, ale nawet nie przywołano w nim przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżąca nie wskazała zatem, czy - w jej ocenie - w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym, jak zauważył Sąd pierwszej instancji, z badanego wniosku w istocie nie wynikało z jakiego powodu konieczne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Należy również zaznaczyć, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, czy też wskazanie nowych okoliczności na etapie postępowania zażaleniowego, nie czyni błędnym bądź też nieprawidłowym rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Zażalenie nie jest bowiem środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jest ono środkiem odwoławczym od orzeczenia sądu pierwszej instancji, co oznacza, że służy zainicjowaniu kontroli legalności tego orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skoro zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na etapie rozpoznawania wniosku Skarżącej nie dysponował danymi niezbędnymi do jego merytorycznej oceny, toteż zaskarżone orzeczenie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, odpowiada prawu. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny nadmienia, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności, o czym stanowi art. 61 § 4 P.p.s.a. To jednak w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń odpowiednimi dokumentami. Z przytoczonych wyżej względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.