II FZ 551/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogdan Lubiński po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1399/16 w zakresie przywrócenia terminu w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 12 sierpnia 2016 r. nr [...] od [...] do [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 24 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1399/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił J. S. (zwanemu dalej "Skarżącym") przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 30 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę Skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 12 sierpnia 2016 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, z uwagi na wniesienie jej po upływie ustawowego terminu. Postanowienie powyższe zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 10 lutego 2017 r. Pismem z dnia 17 lutego 2017 r. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu podał, że nieświadomie wysłał skargę jeden dzień po terminie, uważając, że miesiąc sierpień ma nie 31 a 30 dni, a w konsekwencji pewny był, że termin został przez niego zachowany. Sąd pierwszej instancji uznał, że wskazane we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie usprawiedliwiają uchybienia terminowi do wniesienia skargi. Skarżący został prawidłowo pouczony o terminie wniesienia skargi w niniejszej sprawie, zatem działając nawet z minimalną starannością, przy obliczaniu terminu na wniesienie skargi do sądu administracyjnego winien był wziąć pod uwagę, że sierpień ma 31 dni. Skoro zaś tę okoliczność pominął, nawet nieświadomie i niecelowo, to tym samym dopuścił się uchybienia terminu z własnej winy. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Instytucją procesową, której celem jest ochrona strony przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu do dokonania określonej czynności procesowej jest instytucja przywrócenia terminu. W świetle art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a. przywrócenie terminu następuje na wniosek uprawnionego złożony do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W składanym wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu oraz wykonać czynność, której termin został uchybiony. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie przyjmuje się rygorystyczne kryteria ocen postawy osoby, która dokonała czynności procesowej po terminie. Wiążą się one z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, a o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. W konsekwencji brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, oceniając merytorycznie wniosek o przywrócenie terminu, Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał brak podstaw do jego uwzględnienia. Skarżący sam wskazał, że nieświadomie wysłał skargę jeden dzień po terminie, uważając, że miesiąc sierpień ma nie 31 a 30 dni, a w konsekwencji pewny był, że termin został przez niego zachowany. Również w zażaleniu nie przedstawił okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. [pic]