II FZ 549/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 506/18 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 15 marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 2 lipca 2018 r., I SA/Gl 506/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę W.W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 15 marca 2018 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. Podstawą prawną wydanego orzeczenia był art. 58 § 1 pkt 3) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: "p.p.s.a."). Ze stanu faktycznego przedstawionego przez WSA wynika, że pismem z 28 marca 2018 r. skarżący, wniósł do WSA skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 15 marca 2018 r. W uzasadnieniu powyższego postanowienia WSA wskazał, w skardze nie podano wartości przedmiotu zaskarżenia, wobec czego wezwano skarżącego usunięcia w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania braku formalnego skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Wezwanie skierowane do strony zawierało pouczenie, zgodnie z którym nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie spowoduje odrzucenie skargi. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnym skargi została doręczona skarżącemu w dniu 18 maja 2018 r., a siedmiodniowy termin do wykonania powyższego wezwania upłynął bezskutecznie z dniem 25 maja 2018 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił mu naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że nie uzupełnił on w wyznaczonym terminie braków skargi, mając na względzie, że wartość przedmiotu zaskarżania była znana Sądowi z urzędu, mając na względzie treść odpowiedzi na skargę z 26 kwietnia 2018 r. złożoną przez DIAS w Katowicach. W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego; 4) w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast w świetle art. 46 § 1 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników. Z kolei według art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowania sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość wpisu. Zgodnie z jednoznacznym brzmieniem art. 58 § 1 pkt 3) p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W rozpoznawanej sprawie skarga obarczona była brakiem, który czynił niemożliwym nadanie jej dalszego biegu. Z tego względu WSA uruchomił procedurę uzupełnienia braków formalnych skargi, wzywając skarżącego do podania wartości przedmiotu zaskarżenia. W wezwaniu, doręczonym skutecznie adresatowi w dniu 18 maja 2018 r., wyraźnie określono, wynikający z art. 58 § 1 pkt 3) p.p.s.a., rygor niezastosowania się do wezwania. Ponieważ skarżącego nie zadośćuczynił wskazanemu powyżej wezwaniu, WSA zobowiązany był zastosować dyspozycję art. 58 § 1 pkt 3) p.p.s.a. i skargę odrzucić. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie w pełni odpowiada prawu, w związku z czym wniesione zażalenie podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.