II FZ 539/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 20 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. sp. z o.o. w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 1427/17 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. w R. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 24 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za miesiące od grudnia 2013 r. do listopada 2014 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2017 r. w sprawie sygn. akt III SA/Wa 1427/17 ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: Spółka) na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki i Społecznej z dnia 24 lutego 2017 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że Spółka została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 1.213 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie doręczono Spółce w dniu 15 maja 2017 r. (k. 27 akt sądowych). Z informacji uzyskanej z Oddziału Finansowo - Budżetowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sporządzonej według stanu na dzień 21 czerwca 2017 r. wynika, że w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty wpisu od skargi do niniejszej sprawy. Na powyższe rozstrzygnięcie wniesiono zażalenie podnosząc, że Sąd "nieprawidłowo określił termin do wniesienia braków formalnych apelacji w postaci jej opłacenia, w związku z czym odrzucenie apelacji było przedwczesne". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Rację w niniejszej sprawie ma Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę Spółki z powodu jej nieopłacenia w zakreślonym terminie. Zasadą jest, że Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.")). W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei zgodnie z § 3 wskazanego powyżej przepisu, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie zaktualizował się skutek procesowy, o którym mowa w art. 220 § 3 p.p.s.a. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi, przy czym w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału wyraźnie zaznaczono, że nieuiszczenie należnej opłaty skutkować będzie odrzuceniem skargi. Termin do uiszczenia wpisu bezskutecznie upłynął. Dlatego też w tym stanie rzeczy WSA zobowiązany był skargę odrzucić, co też uczynił, stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. Ponadto należy wskazać, że w przedmiotowym zażaleniu Skarżący nie zawarł żadnego argumentu, który wskazywałby na wadliwość skarżonego postanowienia. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji