II FZ 535/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 13 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 750/16 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 17 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 750/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA") odrzucił skargę w stosunku do A. G. (dalej: "Skarżąca") w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. Podstawą prawną powyższego orzeczenia był art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Ze stanu faktycznego przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wynika, że R. G. i A. G. wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 17 grudnia 2015 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. Skarżąca otrzymała powyższą decyzję dnia 23 grudnia 2015 r., natomiast skargę na tą decyzję wniesiono dnia 1 lutego 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia WSA wskazał, że z uwagi na fakt, iż trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie upłynął dnia 22 stycznia 2016 r. (piątek), a skarga została nadana w placówce pocztowej dopiero dnia 1 lutego 2016 r., należy uznać, że została ona wniesiona z uchybieniem terminu. Tym samym podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i odrzucenie skargi na skutek naruszenia art. 53 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 3, art. 92 § 3 oraz z art. 145 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej: "o.p."), które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do błędnego uznania skargi Skarżącej za wniesioną po terminie na skutek odrębnego potraktowania doręczenia zaskarżonej decyzji każdemu z małżonków, podczas gdy stanowili oni jedną stronę postępowania podatkowego w rozumieniu art. 133 § 3 o.p., a zatem za prawidłową datę doręczenia zaskarżonej decyzji na zasadzie określonej w art. 145 § 2 o.p. należy uznać dzień doręczenia jej pełnomocnikowi ustanowionemu przez R. G. uprawnionego w sprawie podatkowej do działania w imieniu obojga małżonków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie, jako niezasadne, podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie tego terminu sąd odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zasadnie WSA wskazał, że skoro decyzję doręczono Skarżącej dnia 23 grudnia 2015 r. to trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął dnia 22 stycznia 2016 r. (piątek). Skarga została natomiast nadana w placówce pocztowej dnia 1 lutego 2016 r., a więc z uchybieniem terminu. W związku z tym WSA nie mógł postąpić inaczej jak tylko skargę odrzucić. Ponadto zauważyć należy, że w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo z dnia 24 kwietnia 2015 r. udzielone przez R. G. adwokat A. D. (k.15). Z treści tego pełnomocnictwa nie wynika, iż adwokat A. D. jest pełnomocnikiem ustanowionym do działania w imieniu obojga małżonków. Poza tym Skarżąca ustanowiła wyżej wymienioną adwokat swoim pełnomocnikiem dopiero dnia 26 stycznia 2016 r. (k.13). Z powyższego jednoznacznie wynika, że w dniu wydania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. (17 grudnia 2015 r.), Skarżąca nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Dlatego w błędzie pozostaje autor zażalenia uznając, że za prawidłową datę doręczenia zaskarżonej decyzji należy uznać dzień doręczenia jej pełnomocnikowi ustanowionemu przez R. G. uprawnionego w sprawie podatkowej do działania w imieniu obojga małżonków. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie jako niezasadne, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.