II FZ 530/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 10 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia I. sp. z o.o. z siedzibą w G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 2381/15 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 16 czerwca 2015 r. nr (...) w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 17 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 2381/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie I. sp. z o.o. na postanowienie tego Sądu z dnia 22 marca 2016 r. o odrzuceniu skargi spółki na postanowienie Ministra Finansów z dnia 16 czerwca 2015 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 22 marca 2016 r. odrzucił zażalenie spółki na postanowienie z dnia 20 listopada 2015 (w uzasadnieniu omyłkowo 2016; przyp. NSA) r. odrzucające skargę na postanowienie Ministra Finansów z 16 czerwca 2015 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie. Sąd dwoma pismami z dnia 15 kwietnia 2016 r. wezwał skarżącą m.in. do uiszczenia wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł. Wezwania doręczono skarżącej w dniu 21 kwietnia 2016 r. W zakreślonym terminie skarżąca zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 27 czerwca 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 września 2016 r., wydanym na skutek rozpoznania sprzeciwu skarżącej od zarządzenia referendarza sądowego, odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 8 września 2016 r. zostało odrzucone w dniu 18 października 2016 r. W dniu 15 listopada 2016 r. skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z dnia 18 października 2016 r. NSA postanowieniem z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II FZ 18/17, oddalił ww. zażalenie. W wyniku powyższego wezwano skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia o uiszczeniu wpisu od zażalenia z dnia 15 kwietnia 2016 r. Skarżąca wpisu nie uiściła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że na podstawie art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: p.p.s.a.) od zażalenia pobiera się wpis, a na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W analizowanej sprawie skarżąca, mimo prawidłowego wezwania zawierającego pouczenie o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższej czynności, należnej opłaty sądowej nie uiściła. W związku z powyższym zażalenie odrzucono. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Jak wynika z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie może podjąć żadnej czynności w sprawie na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. Obowiązek uiszczenia wpisu od zażalenia wynika natomiast z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że w następstwie prawomocnego zakończenia postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy należało - stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. - wezwać stronę do uiszczenia wpisu od zażalenia zgodnie z prawomocnym zarządzeniem, wyznaczając ustawowy termin do dokonania tej czynności oraz wskazując rygor jej niewykonania. Prawomocność postanowienia w sprawie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych oznacza bowiem, że strona ma obowiązek uiszczenia wymaganego wpisu (por. postanowienie NSA z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 667/14, postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 2016 r., sygn. akt I GZ 379/16). W analizowanej sprawie skarżąca, mimo stosownego wezwania, nie uiściła wpisu. W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. zasadnie odrzucił zażalenie skarżącej. Dodać należy, że skarżąca nie przedstawiła w zażaleniu żadnych zarzutów dotyczących kwestionowanego postanowienia. Nie wiadomo więc, na czym ‒ w jej przekonaniu ‒ polega jego wadliwość. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.