II FZ 529/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Antoni Hanusz, po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. D. na zarządzenie Przewodniczącej III Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 859/11 w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego zażalenia z dnia 17 września 2012 r. w sprawie ze skargi D. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 28 grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 r. postanawia: oddalić zażalenie.

1. Zarządzeniem z dnia 3 tycznia 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 859/11 Przewodnicząca III Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawiła bez rozpoznania wniosek D. D. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego zażalenia. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że pismem z dnia 16 lutego 2011 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 28 grudnia 2010 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 r. Postanowieniem z dnia 4 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia 17 września 2012 r. L. D., z upoważnienia skarżącego złożył zażalenie na to postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 listopada 2012 r. odrzucił ww. zażalenie. Skarżący pismem z dnia 19 listopada 2012 r. złożył zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków w sprawie. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III z 28 listopada 2012 r. wezwano skarżącego do wskazania w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków bez rozpatrzenia, w jakiej dacie ustała przyczyna niedochowania terminu do uzupełnienia braku formalnego zażalenia z dnia 17 września 2012 r. oraz do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący pismem z dnia 10 grudnia 2012 r. złożył kolejny wniosek o wyznaczenie dodatkowego terminu do ustosunkowania się do powyższej sprawy, ze względu na konieczność uzyskania pomocy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołując się na treść art. 49 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") zauważył, że jak wynika z akt sprawy wezwanie Sądu z dnia 28 listopada 2012 r. doręczono skarżącemu w dniu 4 grudnia 2012 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru). Zakreślony w nim siedmiodniowy termin upływał zatem, uwzględniając treść art. 83 § 2 p.p.s.a., w dniu 11 grudnia 2012 r. (wtorek). Mimo prawidłowo doręczonego wezwania skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia, ani w zakreślonym przez Sąd terminie, ani w terminie późniejszym. Z tej przyczyny Sąd pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego zażalenia. 2. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie. Zawarł w nim również ponownie wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku dotyczącego złożenia zażalenia. 3. Zażalenie jest bezzasadne. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że wezwanie Sądu pierwszej instancji do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu z dnia 19 listopada 2012 r. nie zostało w zakreślonym przez Sąd terminie wypełnione przez skarżącego. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 4 grudnia 2012 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – karta 136 akt sądowych), a zatem termin do uzupełnienia braku pisma upływał w dniu 11 grudnia 2012 r. Co prawda w tym właśnie dniu skarżący nadał w placówce pocztowej kolejne pismo (karta. 140), w którym wnioskował o ponowne przedłużenie terminu. Jednakże w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo to nie mogło odnieść pożądanego przez skarżącego skutku. Wezwanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skierowane do skarżącego w związku z zarządzeniem z dnia 28 listopada 2012 r. dotyczyło uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia z dnia 17 września 2012 r. Zażalenie to sporządzone zostało przez brata skarżącego – L. D., jednakże w aktach sprawy brak było umocowania autora zażalenia to działania w imieniu skarżącego. W odpowiedzi na postanowienie WSA z dnia 6 listopada 2012 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia sporządzonego przez brata skarżącego skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych tego zażalenia. Ponieważ we wniosku nie wskazano żadnych okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, a jest to wymóg określony w art. 87 § 2 p.p.s.a., Sąd wezwał do uzupełnienia tego braku. Podkreślić trzeba, że podanie powodów, dla których we właściwym terminie nie uzupełniono braków formalnych zażalenia, nie wymagało specjalistycznej wiedzy prawniczej i udziału profesjonalnego pełnomocnika w postępowaniu. Należało jedynie przedstawić okoliczności faktyczne związane z wniesieniem zażalenia przez brata skarżącego. Skarżący okoliczności takich nie podał i tym samym nie wypełnił wezwania do uzupełnienia w terminie braku pisma – wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego zażalenia. A skoro wniosek o przywrócenie terminu nie mógł otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, a strona braków tych nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, przewodniczący wydziału prawidłowo, stosownie do art. 49 § 2 p.p.s.a., pozostawił ten wniosek bez rozpoznania. Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.