II FZ 527/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Antoni Hanusz, po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 474/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 3 marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe uczelni niepublicznej postanawia oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z dnia 5 maja 2015 r., I SA/Łd 474/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił Z. J. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 3 marca 2015 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe uczelni niepublicznej. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie Sąd podał, że przedmiotowy wniosek sformułowany został w skardze na decyzję. Wniosek ten nie zawierał uzasadnienia. Sąd pierwszej instancji wskazał na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") i podkreślił, że wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Tymczasem wnioskodawca nie uzasadnił bliżej swojego żądania, nie przedstawił żadnego konkretnego argumentu wskazującego na potrzebę czy konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu stwierdzenie strony, że "zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...) ze względu na wysokość zobowiązania (...) oraz ewentualnych skutków wszczęcia postępowania egzekucyjnego" nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji. 2. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a "poprzez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, iż wniosek nie został uzasadniony, a wskazane w nim argumenty są niewystarczające do wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji, podczas gdy według skarżącego uzasadnione wątpliwości co do zasadności decyzji wskazane w treści skargi, w tym naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 116a Ustawy- Ordynacja podatkowa, w zw. z art. 60 ust. 7 w zw. z art. 66 ust. 2, 5 i 6 Ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz wysokość zobowiązania, które ma być egzekwowane m.in. z emerytury oraz wynagrodzenia za pracę skarżącego, stanowiących jedyne jego źródła utrzymania, a także niebezpieczeństwo narażenia dobrego imienia skarżącego, będącego wykładowcą wyższej uczelni, stanowią wystarczające przesłanki do wstrzymania wykonalności w/w decyzji w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Mając na uwadze powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. 3. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu zażalenia stwierdził, że nie jest ono zasadne. Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis ten wyraża zatem zasadę. Od zasady tej ustawodawca przewidział odstępstwo unormowane w kolejnych paragrafach art. 61 p.p.s.a. Zgodnie z brzmieniem art. 61 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki, o których mowa w powołanym przepisie muszą więc zostać we właściwy sposób wykazane przez wnioskodawcę, aby możliwe było przyznanie tymczasowej ochrony będącej wyjątkiem od zasady wykonania decyzji. Skarżący natomiast, poza sformułowaniem wniosku w skardze do Sądu pierwszej instancji, nie wskazał na żadne konkretne, bezpośrednie i realne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sądowi nie jest znana sytuacja majątkowa wnioskodawcy, bowiem do akt sprawy nie zostały przedłożone jakiekolwiek dokumenty źródłowe, brak jest nawet jakichkolwiek oświadczeń strony skarżącej w tym zakresie. Brak jest jakichkolwiek danych dotyczących posiadanego przez skarżącego majątku ruchomego czy też nieruchomości. W aktach sprawy nie ma też jakichkolwiek oświadczeń o wysokości ponoszonych przez skarżącego wydatków. Skarżący poza wskazaniem, iż wykonanie decyzji narazi jego dobre imię jako wykładowy wyższej uczelni, nie podał, na czym polega niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania nieodwracalnych skutków w związku z wykonaniem decyzji. W zażaleniu na postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania decyzji pełnomocnik skarżącego kładzie nacisk na fakt, że w jego ocenie istnieją uzasadnione wątpliwości co do zasadności decyzji organu podatkowego. Argumentacja tego rodzaju jest jednak całkowicie chybiona, skoro legalność zaskarżonej decyzji podatkowej zostanie dopiero zbadana w postępowaniu sądowoadministracyjnym i znajdzie odzwierciedlenie w wyroku Sądu pierwszej instancji. Przesłanki wstrzymania wykonania decyzji zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a. pozostają bez związku z zarzutami skargi, jakie strona kieruje wobec decyzji podatkowej. Ponieważ skarżący nie wykazał, że spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.