II FZ 521/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący : sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 4 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 1462/16 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 29 lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn postanawia : oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1462/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił R. K. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 29 lutego 2016 r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Skarżący zawarł w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując się na dużą, bo wynoszącą 75% miesięcznego wynagrodzenia, wysokość zobowiązania podatkowego. Podkreślił, że w związku z koniecznością utrzymania i kształcenia dwóch studiujących córek egzekucja znacząco załamie sytuację finansową rodziny, gdyż Skarżący nie posiada żadnych oszczędności. Dodał, iż nabyty majątek nie przynosi dochodów. Zdaniem WSA w Warszawie Skarżący w żaden sposób nie wykazał zasadności ogólnikowego stwierdzenia, że wykonanie decyzji "znacząco załamie sytuację finansową" rodziny. Nie przedstawił żadnych konkretnych informacji na temat stanu swoich finansów. Tym samym Sąd nie był w stanie zweryfikować, czy istotnie przymusowa zapłata egzekwowanego zobowiązania podatkowego przekracza zdolności płatnicze Skarżącego w stopniu uprawdopodabniającym wystąpienie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Od powyższego rozstrzygnięcia wywiedzione zostało zażalenie, w którym wniesiono o uchylenie postanowienia z dnia 28 czerwca 2016 r. W uzasadnieniu podniesiono nowe okoliczności, które zdaniem Skarżącego uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji. Jednocześnie przedstawione zostały dokumenty źródłowe dotyczące sytuacji majątkowej Skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważa co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć należy, że art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej zwana: "p.p.s.a.") przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Nie wystarczy zatem samo powtórzenie treści przepisu lub stwierdzenie o trudnej sytuacji materialnej. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno, w Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188). W sytuacji gdy chodzi o orzeczenie rodzące obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia w konkretnej rozpatrywanej sprawie. Podkreślić należy, iż przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. nie przewiduje automatycznego udzielenia ochrony tymczasowej w przypadku, gdy dochodzone są należności pieniężne w określonej wysokości. Wręcz przeciwnie, ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od sądowej oceny okoliczności poszczególnych przypadków. Ocena ta wymaga natomiast dla swej miarodajności dysponowania przez sąd nie tylko wiedzą na temat tego, jaka kwota jest dochodzona, ale przede wszystkim konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy i poparcia ich przez stronę dowodami w postaci dokumentów źródłowych. Dopiero bowiem ich konfrontacja np. z wysokością określonego zaskarżoną decyzją zobowiązania podatkowego może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, iż Skarżący zobowiązany był do przedstawienia pełnej sytuacji majątkowo – finansowej. W tym celu powinien przedłożyć dokumenty, które pozwoliłyby Sądowi I instancji zweryfikować informacje podane przez Skarżącego. Tego jednak nie uczyniono, w rezultacie WSA w Warszawie prawidłowo postanowił o odmowie wstrzymania wykonania decyzji. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w zażaleniu podkreślić należy, że stosowne dokumenty powinny zostać dołączone do wniosku, tak aby Sąd I instancji miał realną możliwość ocenienia sytuacji finansowej Skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jest ono środkiem odwoławczym od orzeczenia Sądu I instancji, co oznacza, że służy zainicjowaniu kontroli legalności tego orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można w zażaleniu przedstawiać zatem skutecznie nowej argumentacji oraz załączać do niego materiał dowodowy, który miałyby wspierać bezpośrednio wniosek oddalony w I instancji postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż kontrola rozstrzygnięcia, na które wniesiono zażalenie, nie polega na ponownym rozpatrzeniu wniosku, lecz na sprawdzeniu, czy zasadnie - zgodnie z prawem i wymogami racjonalności oraz doświadczenia życiowego - oceniono, że wniosek o takiej a nie innej treści nie może być uwzględniony. Możliwość podnoszenia w postępowaniu zażaleniowym nowych argumentów i przedstawiania nowych dowodów na poparcie wniosku zaprzecza funkcji kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który stałby się podmiotem ponownie oceniającym wniosek. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.