II FZ 521/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 stycznia 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 1492/13 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 7 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 1492/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu 22 listopada 2013 r. do WSA w Łodzi wpłynęła skarga A. P. (dalej: strona, skarżąca), reprezentowanej przez radcę prawnego, na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L., w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku od spadków i darowizn. Decyzja została doręczona w dniu 21 października 2013 r., a termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 20 listopada 2013 r. Z uwagi na fakt złożenia skargi z pominięciem organu podatkowego, który wydał zaskarżoną decyzję, dnia 22 listopada 2013 r. skarga została przekazana Dyrektorowi Izby Skarbowej w L. w celu udzielenia odpowiedzi na skargę i przekazania jej wraz z aktami sprawy. Skarżąca, pismem z dnia 17 grudnia 2013 r., wniosła o przywrócenie terminu do złożenia skargi na powyższą decyzję, argumentując, że w dniu 13 grudnia 2013 r. pełnomocnik poinformowała skarżącą, że omyłkowo wniosła skargę bezpośrednio do sądu z pominięciem organu podatkowego, który wydał zaskarżoną decyzję. Strona podniosła, że uchybienie terminu było przez nią niezawinione, ponieważ działała w zaufaniu do pełnomocnika i nie miała żadnego wpływu na jej działanie. Do wniosku załączono wypowiedzenie pełnomocnictwa. W uzasadnieniu swojego orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że co prawda strona, występując o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, uczyniła to z zachowaniem terminu do wniesienia wniosku wynikającym z treści art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), jednakże nie uprawdopodobniono, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi, było przez stronę niezawinione. Zawarte w uzasadnieniu wniosku wyjaśnienie, zgodnie z którym do uchybienia terminowi doszło na skutek omyłki pełnomocnika, na którego działanie strona nie miała żadnego wpływu, nie było, w ocenie Sądu, wystarczające do uwzględnia wniosku. W zażaleniu na powyższe postanowienie strona wniosła o jego uchylenie oraz przywrócenie terminu do niesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji, że skarżąca w swoim wniosku nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminowi do wniesienia skargi było niezawinione. Należy zauważyć, że strona ponosi ujemne skutki zachowania ustanowionego przez nią w sprawie zawodowego pełnomocnika w przypadku niedochowania przez niego terminu do dokonania czynności w toku postępowania. Odpowiedzialność ta nie ogranicza się zatem jedynie do winy, jaką przy niedochowaniu terminu ponosi sama strona. Wniosek taki należy wyciągnąć z art. 34 p.p.s.a., zgodnie z którym strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Oznacza to, że ustanowiony w sprawie pełnomocnik dokonując jakiejkolwiek czynności (objętej zakresem udzielonego umocowania) dokonuje jej w imieniu strony. Czynność taka ma identyczny skutek, jakby dokonała jej sama strona. Wszelkiego zatem rodzaju uchybienia, których dopuszcza się ustanowiony przez stronę pełnomocnik, wywierają bezpośredni wpływ na prawa i obowiązki strony i de facto ją obciążają. Wniosek strony o przywrócenie terminu, któremu uchybił pełnomocnik procesowy, musi wskazywać na brak winy w jego uchybieniu ze strony pełnomocnika. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżąca nie podjęła próby usprawiedliwienia zaniechania umocowanego przez siebie pełnomocnika, jak również nie wykazała się należytą starannością w prowadzeniu własnych spraw, dlatego też niemożliwe było uznanie, że dostatecznie został uprawdopodobniony brak winy w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi. Reasumując należy stwierdzić, że na pełną aprobatę zasługuje ocena stanu faktycznego przeprowadzona przez Sąd I instancji. Z tych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.