II FZ 516/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 20 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 1185/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz orzeczenia o zabezpieczeniu na majątku podatnika postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie sygn. akt I SA/Wr 1185/16 ze skargi J. L. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2016 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz orzeczenia o zabezpieczeniu na majątku podatnika, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że wobec Skarżącego zastosowano środek zabezpieczający (nie egzekucyjny) w postaci zajęcia świadczenia emerytalnego. Sąd zaznaczył, że niewątpliwie wdrożenie takiej czynności powoduje pewne skutki wobec majątku zobowiązanego, ale nie zawsze wiąże się ona z wywołaniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślił, że ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym, w sytuacji dokonania zajęcia zabezpieczającego przewiduje przez odesłanie do zasad stosowanych przy zajęciu egzekucyjnym, ochronę zobowiązanego w postaci stosownych ograniczeń i zwolnień spod egzekucji (art. 164 § 4 w zw. z art. 79 § 1 z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. Z 2014 r. poz. 1619 ze zm.). W tym stanie rzeczy, Sąd nie uznał, by dokonanie zajęcia zabezpieczającego zagrażało bytowi Skarżącego i jego rodziny, mogąc spowodować poważną szkodę i nieodwracalne skutki, wobec czego na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie podnosząc, że rozstrzygnięcie jest sprzeczne z prawem i jego uzasadnionym interesem. Stwierdził, że zastosowany przez organy środek nie znajduje uzasadnienia, a decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 7 kwietnia 2017 r. określająca zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. jest niesłuszna i brak jest rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionego od niej odwołania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Po pierwsze sąd I instancji rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. związany był zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Przepis ten bowiem wymienia dwie przesłanki jak: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Po drugie, rozpoznając w podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lipca 2004 r., FZ 163/04). Niegodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy – co podnosi strona w zażaleniu na rozstrzygniecie Sądu pierwszej instancji jako główny i wiodący argument zastosowania ochrony tymczasowej – i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a., to dwie różne kwestie. Sąd rozstrzygając kwestię wpadkową, jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji opiera się wyłącznie na przesłankach z art. 61 § 3 p.p.s.a. i nie ocenia czy decyzja narusza prawo czy też go nie narusza. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w zażaleniu na zaskarżone postanowienie strona nie podniosła żadnych argumentów, które dotyczą przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Swoje zażalenie oparła jedynie na argumentach, które będą dopiero przedmiotem merytorycznego rozpoznania skargi przez sąd I instancji. Sąd I instancji prawidłowo oparł zatem swoje rozstrzygniecie na przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., wskazując na przesłanki jakim podlega ocenie właśnie wniosek o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc jednocześnie, że to właśnie od ich spełnienia uzależnione jest pozytywne/negatywne rozstrzygniecie przedmiotowego wniosku. Strona skarżąca nie wskazała w zażaleniu na żadną z przesłanek. Nie wykazała, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że brak postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji przyczyni się do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji