II FZ 50/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Gd 1666/21 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 4 października 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 rok postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 lutego 2022 r., sygn. akt. I SA/Gd 1666/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę K.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 4 października 2021 r. w przedmiocie uchylenia decyzji w całości i określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 rok. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 grudnia 2021 r. wezwano Stronę do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi o kwotę 850 zł - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Termin wyznaczony do uiszczenia wpisu sądowego upłynął bezskutecznie w dniu 28 grudnia 2021 r. Ponieważ w zakreślonym terminie Skarżący, pomimo prawidłowego wezwania, nie uiścił brakującej części wpisu sądowego od skargi, to skargę, w ocenie Sądu, należało odrzucić na podstawie na podstawie art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."). Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając naruszenie: a. art. 220 § 1 i art 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez niezasadne odrzucenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 4 października 2021 r. w przedmiocie uchylenia decyzji w całości i określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 rok, podczas gdy zarówno Podatnik jaki i jego ustanowiony Pełnomocnik nie otrzymali skutecznie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wzywającego do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi o kwotę 850 zł. b. art. 82 w zw. z art. 77 § 1 P.p.s.a. przez błędne uznanie, że doszło do doręczenia zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi Pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 21 grudnia 2021 r., podczas gdy zarówno w aktach sprawy jak i w księdze korespondencyjnej kancelarii Pełnomocnika Skarżącego brak jest dowodu doręczenia wezwania opatrzonego podpisem pełnomocnika, wobec czego nieprawidłowe jest przyjęcie, że Pełnomocnik uchybił terminowi, gdyż termin ten nie rozpoczął biegu z uwagi na brak doręczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z treści zażalenia wynika, że kwestią sporną w sprawie pozostaje okoliczność doręczenia zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wzywającego do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi o kwotę 850 zł i wynikające z niej skutki procesowe. W odniesieniu do tak zarysowanego problemu należy spostrzec, że w orzecznictwie wskazuje się, że przepisy nie zabraniają doręczania jednej stronie w ramach jednej korespondencji (kopercie) kilku pism. Istotnym jest jedynie, aby z doręczanej korespondencji wynikało, że zawiera ona kilka odrębnych pism. Dla prawidłowości doręczenia wymaga się, aby okoliczność przesłania w jednej przesyłce kilku pism wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru (zob. wyroki NSA: z 1 października 2015 r., I FSK 613/14; z 29 maja 2018 r., II FSK 1380/16). Podstawowym warunkiem prawidłowości doręczenia pisma przez pocztę istotne jest wysłanie pisma listem poleconym za potwierdzeniem odbioru. W formularzu potwierdzenia odbioru powinna zostać wskazana data przesyłki, sygnatura akt sprawy oraz rodzaj przesyłki. Przesyłka taka może zawierać w sobie kilka pism sądowych, z tym tylko zastrzeżeniem, że fakt ten powinien zostać odnotowany na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki". Wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru, stanowi dokument, który korzysta z domniemania zgodności z prawdą. W interesie odbierającego przesyłkę jest sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia stronie przesyłki. Przyjęcie dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości, przeczyłoby sensowi potwierdzenia odbioru przesyłki. W każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby podnosić, że nie otrzymał żadnego dokumentu lub tylko niektóre z nich, innymi słowy, że odebrał kopertę pustą albo niepełną (zob. postanowienie NSA z 5 grudnia 2012 r., II FSK 2871/12). W tej sprawie skarżący nie obalił domniemania wynikającego z dokumentu, jakim jest potwierdzenie odbioru. Pełnomocnik Skarżącego podnosi, że zarządzenie o wezwaniu nie zostało doręczone a w aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia wezwania podpisanego przez pełnomocnika. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika należy stwierdzić, że w aktach sprawy (k. 40) jest zawarte zwrotne potwierdzenie odbioru (ZPO) przesyłki wysłanej do "r. pr. M. R. Kancelaria Radcy Prawnego [...]". W oznaczeniu przesyłki wskazano znak sprawy: "I SA/GD 1666/21" oraz jej rodzaj: "odp. na sakrgę, info o uproszczu; wezw. o wpis". Powyższa przesyłka została odebrana w dniu 21.12.2021 r., a jej odbiór został potwierdzony przez D. B. z oznaczeniem funkcji pełnionej w kancelarii ("kierownik kancelarii"). Należy podkreślić, że kierownik kancelarii potwierdził odbiór "wyżej wymienionej przesyłki", co odnosiło się do jej wskazanej zawartości. Na drugiej stronie ZPO zostało także stwierdzone, że przesyłkę doręczono upoważnionemu pracownikowi i okoliczność ta została potwierdzona przez D. B. i osobę doręczającą. W świetle powyższego należy uznać, że twierdzenia pełnomocnika co do braku doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków skargi są bezpodstawne a prawidłowości oceny dokonanej przez Sąd pierwszej instancji dotyczącej skuteczności doręczenia wezwania w dniu 21.12.2021 r. nie mogą podważyć przedstawione przez pełnomocnika wraz z zażaleniem dokumenty. W konsekwencji należy uznać, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 220 § 3 P.p.s.a., odrzucając skargę w niniejszej sprawie a podniesione w zażaleniu zarzuty są bezzasadne. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.