II FZ 5/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Kolanowski po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B.A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Rz 616/23 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B.A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia [...] października 2023 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 616/23, odrzucił skargę B.A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2023 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wyjaśnił, że skarga była obarczona brakami formalnymi, tj. nie zawierała numeru PESEL oraz nie został od niej uiszczony wpis sądowy – do których uzupełnienia Skarżący został wezwany zarządzeniami: z dnia 27 listopada i z dnia 29 listopada 2023 r. Wezwania zawierały pouczenia o siedmiodniowym terminie od dnia doręczenia, w jakim należało dokonać wskazanych tam czynności – pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania zostały wysłane na adres wskazany w skardze, przy czym zgodnie z informacjami widniejącymi na stemplach na kopercie (k. 19) przesyłka była dwukrotnie awizowana (w dniach: 5 i 13 grudnia), a następnie została zwrócona do Sądu i uznana za doręczoną w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."). Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi upłynął bezskutecznie w dniu 27 grudnia 2023 r., w związku z czym Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. Pismem z dnia 23 stycznia 2024 r. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Kielcach, do którego załączył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi wraz z dokonaniem tych czynności. Zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 i 220 § 3 w zw. z art. 73 § 2, § 3 i § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że dokonanie tylko jednego awizo pisma sądowego w postępowaniu, sporządzonego w sposób niezgodny z przepisami art. 73 § 2 i § 3 p.p.s.a., czyli bez podania numeru przesyłki i z określeniem terminu odbioru na 14, a nie 7 dni w pierwszym awizo, może być uznane za skuteczne doręczenie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, gdy tymczasem pismo powinno być dwukrotnie awizowane ze wskazaniem najpierw terminu 7 dni, a następnie 14 dni na odbiór pisma. W związku z zarzutem zażalenia, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o nadanie skardze i sprawie dalszego biegu. W uzasadnieniu zażalenia Skarżący wskazał, że otrzymał tylko jedno awizo z dnia 5 grudnia z informacją o przesyłce, ze wskazanym terminem odbioru 14 dni – i dlatego nie skojarzył przesyłki z wezwaniem z WSA. Stwierdził, że drugiego awizo (z dnia 15 grudnia) nie otrzymał wcale. Zdaniem Skarżącego awizo nie spełniało zatem kryteriów określonych w art. 73 § 2, § 3 i § 4 p.p.s.a., stąd też pismo nie powinno zostać uznane za doręczone. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, opierając swoje wnioski na informacjach zawartych na kopercie, w której przesłano Skarżącemu wezwanie do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi (k. 19 akt), przesyłkę awizowano Stronie dwukrotnie, w dniach: 5 i 13 grudnia 2023r. W ramach dochowania należytej staranności, jakiej wymaga się od strony postępowania, Skarżący powinien był odebrać przesyłkę w terminie wskazanym na awizo. Skarżący składając skargę do WSA zdawał sobie sprawę z tego, że staje się stroną postępowania sądowego. W związku z tym argumenty, że na awizo nie wskazano numeru przesyłki (przepisy ustawy p.p.s.a. nie przewidują takiego obowiązku), jak również, że Skarżący "skojarzył je z innym pismem, a nie z wezwaniem z WSA" należy uznać za chybione. Nie ma przy tym znaczenia, że termin odbioru przesyłki wskazany na awizo wynosił 14, a nie 7 dni. Odnosząc się do wymogów dotyczących fikcji doręczenia, określonych w art. 73 § 2 i § 3, których spełnienie Strona kwestionuje, wskazać należy, że zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym, który – jeśli został sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot – stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Korzysta ono z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim poświadczone (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2018 r., sygn. akt II FZ 80/18). W okolicznościach badanej strony zwrotne potwierdzenie odbioru zostało wypełnione prawidłowo i podpisane przez listonosza (k. 19). Także koperta zwiera pieczątki z informacjami o dwukrotnie podjętej, lecz bezskutecznej próbie doręczenia przesyłki. Stwierdzić zatem trzeba, że w rozpoznawanej sprawie zwrotne potwierdzenie odbioru korzysta z domniemania prawdziwości, które nie zostało przez Skarżącego skutecznie wzruszone. Samo bowiem twierdzenie Strony, że nie otrzymała ona powtórnego awizo, nie jest do tego wystarczające. W świetle powyższych wniosków uznać należało, że zarzuty naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 i 220 § 3 w zw. z art. 73 § 2, § 3 i § 4 p.p.s.a. nie zostały przez Skarżącego uzasadnione. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.