II FZ 486/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. S. i R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Lu 358/20 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi B. S. i R. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia 19 maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2017 - 2020 postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę B. S. i R. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2017 - 2020. W uzasadnieniu wskazał, że na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 3.07.2020 r. wezwano skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi w kwocie 100,00 zł, w terminie 7 dni, od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono każdemu ze skarżących w dniu 10.07.2020 r., zatem termin do uiszczenia wpisu od skargi upływał z dniem 17.07.2020 r. Wpis od skargi został uiszczony 21.07.2020 r., a zatem cztery dni po terminie. Powyższe wynika z dokumentu elektronicznego wpłaty (k. 21) oraz potwierdzenia dla wpłacającego, które skarżący nadesłał na wezwanie Sądu. Wobec tego, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), Sąd skargę odrzucił. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wnieśli o zmianę lub jego uchylenie podnosząc, że błędnie zinterpretowali i odczytali zakreślony termin na wniesienie wpisu, doliczając do terminu 7-dniowego przypadające w tym okresie dwa dni wolne od pracy, tj. sobotę i niedzielę. Dodatkowo wskazali, że z uwagi na panującą pandemię Covid-19, by ograniczyć wizyty na poczcie, w jednej korespondencji przekazano do Sądu także zgodę na odbycie posiedzenia Sądu bez obecności stron oraz odpowiedź na pismo organu. Uzyskanie zaś podpisu skarżącej na dokumentach przekazywanych do Sądu wydłużyło czas przesłania całej korespondencji z uwagi na przebywanie jej w tym okresie w sanatorium. Jednocześnie skarżący wskazując na swój wiek podnieśli, że nie są zawodowymi prawnikami oraz nie korzystają z usług zawodowego pełnomocnika. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. W myśl art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Skoro zatem skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu od skargi i obowiązku tego nie dopełnili, będąc jednocześnie poinformowanymi, jakie skutki wynikają z niedopełnienia tego obowiązku, to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie obowiązany był skargę tę odrzucić. W sprawie nie zachodzi żaden z wyjątków od zasady ponoszenia przez strony kosztów postępowania. Sprawa nie należy do kategorii spraw objętych ustawowym zwolnieniem, określonym w art. 239 i następnych P.p.s.a. Jednocześnie, bez wpływu na zaskarżone postanowienie pozostaje argumentacja skarżących, odnosząca się do błędnego uznania, iż siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia wydłużał się o dni wolne od pracy tj. sobotę i niedzielę. Skoro dzień 17.07.2020 r. (piątek) nie przypadał na sobotę ani dzień ustawowo wolny od pracy, był ostatnim dniem do wniesienia skargi, a skoro uiszczenia wpisu dokonano dopiero w dniu 21.07.2020 r., oznacza to, że terminu do uiszczenia wpisu od skargi nie dochowano. Zasadności tego rozstrzygnięcia nie może również podważyć argument, że w ,,okresie przekazywania korespondencji do WSA" skarżąca przebywała w sanatorium, bowiem art. 220 § 3 P.p.s.a nakazuje odrzucić skargę od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, bez względu na przyczynę jego nieuiszczenia. Wreszcie, nie mogła odnieść zamierzonego skutku argumentacja zażalenia odnosząca się do wieku skarżących, nieposiadania przez nich wiedzy oraz nieustanowienia w sprawie profesjonalnego pełnomocnika, a także trudności w korespondencji z Sądem. Okoliczności te nie wpływają bowiem na prawidłowość ustalenia, że wpis od skargi uiszczony został po terminie, a to przesądza o zasadności odrzucenia skargi. Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., oddalił zażalenie skarżących.