II FZ 45/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grażyna Nasierowska po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia H. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 października 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 888/18 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 30 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Pismem z 8 sierpnia 2018 r., nadanym w placówce pocztowej 9 sierpnia 2018 r., H. K. (dalej: skarżąca) wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 30 maja 2018 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. Zaskarżona decyzja organu drugiej instancji została skarżącej doręczona 4 lipca 2018 r. Postanowieniem z 8 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę inicjującą postępowanie w sprawie, w uzasadnieniu wskazując, iż jako spóźniona podlegała odrzuceniu, wszak wniesiono ją z uchybieniem 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Na powyższe rozstrzygnięcie zażalenie wniosła skarżąca, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Rzeczone pismo skarżącej nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia w przedmiocie zasadności zaskarżenia postanowienia sądu pierwszej instancji, a nadto nie zawiera jakichkolwiek załączników. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, toteż jako niezasadne należało je oddalić. Na wstępie rozważań należy wyjaśnić, iż przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest jedynie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 8 października 2018 r. w przedmiocie odrzucenia skargi, nie zaś przywrócenie terminu do jej wniesienia. Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym ustawa wymaga aby wniesienie skargi do sądu nastąpiło za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są jej przedmiotem. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku została skarżącej doręczona 4 lipca 2018 r. Powyższa okoliczność pozostaje bezsporna w sprawie. Należy nadto wskazać, iż wydane rozstrzygnięcie zawierało w swej treści prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Otrzymanie przez skarżącą decyzji wraz z pisemnym uzasadnieniem w ww. dacie zapoczątkowało bieg trzydziestodniowego terminu do wystąpienia ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, którego zakończenie nastąpiło w dacie 3 sierpnia 2018 r. Nadanie skargi w placówce pocztowej w dniu 9 sierpnia 2018 r. nastąpiło zatem z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Konsekwencją wniesienia skargi po upływie ustawowo zakreślonego terminu stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jest jej odrzucenie. W realiach rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż sąd pierwszej instancji słusznie zastosował sankcję odrzucenia skargi jako wniesionej po upływie terminu przewidzianego do dokonania tejże czynności. Należy w tym miejscu wyjaśnić, iż ocena zachowania przesłanek oraz wymogów formalnych skarg inicjujących postępowanie sądowoadministracyjne przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi dokonywana jest przez sądy na podstawie ściśle określonych norm przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 50-51 p.p.s.a. w zakresie podmiotów uprawnionych do wystąpienia ze skarga, art. 52 p.p.s.a. w zakresie konieczności uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, art. 57 § 1-3 p.p.s.a. w zakresie elementów obligatoryjnych tychże pism procesowych, a także art. 53 p.p.s.a. w zakresie terminu do ich wniesienia. Dopiero kumulatywnie spełnienie wszystkich przesłanek w wskazanych w rzeczonych przepisach uzasadnia nadanie skardze biegu i rozpoznanie sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga wniesiona po upływie 30-dniowego liczonego od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie winna podlegać odrzuceniu. Norma tegoż przepisu nie zawiera w tym zakresie żadnej uznaniowości sądu ani możliwości wybiórczego traktowania tego wymogu. Jakiekolwiek okoliczności wpływające na uchybienie tegoż terminu nie mogą stanowić podstawy do jego przedłużenia, a jedynie ewentualnego przywrócenia przy założeniu spełnienia przez skarżącego określonych przesłanek. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.