II FZ 433/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Andrzej Jagiełło (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M.K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 1569/16 w zakresie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi M.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 19 września 2016 r. nr ;...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia: oddalić zażalenie

II FZ 433/17 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 grudnia 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1569/16, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 t.j.) - dalej p.p.s.a., odmówił M.K. (skarżący) wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Ze stanu sprawy przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że skarżący w skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 19 września 2016 r. w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego zawarł wniosek o wstrzymanie egzekucji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że zajęcie rachunku bankowego, jakiego dokonano w toku postępowania egzekucyjnego wyrządzi mu szkodę w prowadzonej działalność gospodarczej, gdyż "nie będzie mógł funkcjonować". Nadto skarżący wskazał, że wydane w sprawie postanowienie o nieuwzględnieniu zarzutów narusza prawo. Sąd odmawiając wstrzymania postępowania egzekucyjnego wskazał, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydawanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zdaniem Sądu z treści ww. przepisu jednoznacznie wynika, że przedmiotem orzekania sądu w ramach instytucji wstrzymania wykonania mogą być objęte jedynie akty lub czynności objęte skargą, które zapadły w granicach sprawy będącej przedmiotem zaskarżenia. Chodzi zatem o zakres aktów lub czynności przewidzianych w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. Sąd argumentował, że złożony przez skarżącego wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego został złożony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego przedmiotem jest ocena legalności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 września 2016 r. wydanego wskutek wniesionego zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bytowie z dnia 5 sierpnia 2016 r. w przedmiocie zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Sąd podniósł, że nie ma on kompetencji do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Kognicja wojewódzkich sądów administracyjnych określona została w art. 3 i 4 p.p.s.a. Z treści tych przepisów wynika, że wstrzymanie prowadzenia egzekucji wykracza poza właściwość sądów administracyjnych, w związku z czym Sąd nie jest uprawniony do wstrzymania prowadzonej egzekucji. Dalej Sąd zauważył, że zaskarżone w rozpoznawanej sprawie postanowienie w przedmiocie zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest aktem, który ze swej istoty nie nadaje się do wykonania, a zatem nie było możliwe wstrzymanie wykonania tego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący w zażaleniu na powyższe postanowienie wniósł o jego uchylenie oraz o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Wskazał, że prowadzenie wobec niego egzekucji go krzywdzi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zatem należało je oddalić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym postanowieniu słusznie wskazał, że stosownie do obowiązującej regulacji prawnej, w tym art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny jest uprawniony jedynie do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności administracji, o ile zostaną spełnione wymienione w tym przepisie warunki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozstrzygania wniosku o wstrzymanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a tego dotyczył wniosek skarżącego w niniejszej sprawie. Niezależnie od powyższego Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w myśl art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak w oparciu o przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może, po uprzednim złożeniu stosownego wniosku przez stronę skarżącą, wstrzymać wykonanie (w całości lub w części) wskazanych wyżej aktów lub czynności albo odmówić takiego wstrzymania. Przy czym rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności złożony w trybie tego przepisu sąd nie jest uprawniony do samodzielnego szukania okoliczności spełniających wymienione w tym przepisie przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Przesłankami tymi są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności nie ma możliwości rozważania innych argumentów ponad te, które wskazano we wniosku. Oznacza to, że na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., to strona skarżąca w celu uzyskania ochrony własnego interesu, po tym jak wniesie skargę bądź równocześnie z dokonaniem tej czynności, występując z wnioskiem o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, ma obowiązek wykazania istnienia oraz uzasadnienia ustawowych przesłanek popierających to żądanie. Tymczasem skarżący we wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego nie wykazał okoliczności uzasadniających, w świetle przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Oświadczenie, że zajęcie rachunku bankowego, jakiego dokonano w toku postępowania egzekucyjnego wyrządzi mu szkodę w prowadzonej działalność gospodarczej, gdyż "nie będzie mógł funkcjonować", nie jest wystarczające by uznać, że spełniona została choć jedna z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie mimo częściowo błędnego uzasadnienia, nie narusza prawa oraz w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.