II FZ 429/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf–Kalamala, po rozpoznaniu w dniu 22 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. G. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 902/16 w przedmiocie wpisu sądowego od zażalenia w sprawie ze skargi T. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z 19 września 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu kwoty wyegzekwowanej w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie.

Zarządzeniem z 21 kwietnia 2017 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Rz 902/16, Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wezwał T. G. – nazywanego dalej "Skarżącym", do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. W zażaleniu na powyższe zarządzenie Skarżący stwierdził, że nie posiada wystarczających środków na pokrycie kosztów sądowych i wniósł o przyznanie prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne, dlatego zostało oddalone. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podnoszone przez Skarżącego okoliczności trudnej sytuacji majątkowej pozostają bez wpływu na prawidłowość zaskarżonego zarządzenia. Przy czym wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy został już merytorycznie i prawomocnie rozstrzygnięty postanowieniem referendarza sądowego z 20 grudnia 2016 r., a następnie utrzymany w mocy postanowieniem z 21 marca 2017 r. Kolejny wniosek może być rozpatrywany jedynie pod kątem przesłanek przyznania prawa pomocy w świetle ewentualnie zmienionej sytuacji materialnej Skarżącego, co wynika z art. 165 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; powoływanej dalej jako "P.p.s.a."). Tymczasem wyjaśnienia Skarżącego przedstawione w zażaleniu nie różnią się od tych, które były zgłaszane na wcześniejszych etapach postępowania. Przyjęcie odmiennego stanowisko mogłoby prowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy i skutkować nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania, a nawet trudnością w jego zakończeniu orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do meritum. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji zgodnie z art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.