II FZ 394/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik, po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W.W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 3234/17 w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W.W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 26 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 17 listopada 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 3234/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez W. W. (dalej: Skarżący) decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 26 lipca 2017 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że argumentacja co do wadliwości zaskarżonej decyzji organu administracji nie może być traktowana jako uprawdopodobnienie przesłanek zawartych w dyspozycji art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Skarżący wniósł zażalenie, wnosząc o zmianę postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżący podniósł, że na chwilę obecną nie dysponuje kwotą 10.000 zł, a wyegzekwowanie przez organ dochodzonej kwoty przed zakończeniem postępowania sądowego wyrządzi mu znaczną szkodę, której skutki będzie bardzo ciężko odwrócić. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jakkolwiek do wypełnienia dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a. wystarczające jest uprawdopodobnienie okoliczności, które stanowią podstawę wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, wnioskodawca winien podjąć starania mające na celu owo uprawdopodobnienie, nie ograniczając się jedynie do ogólnikowego wskazania konsekwencji wynikających z wykonania decyzji. Kwestia stopnia konieczności uprawdopodobnienia swych racji w kontekście instytucji przewidzianej w komentowanym przepisie była wielokrotnie przedmiotem rozważań judykatury, w których wielokrotnie podkreślano, iż podstawą badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek, z wyczerpująco opisanymi przesłankami oraz dowodami pozwalającymi na ich uprawdopodobnienie (postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2014 r., II OZ 661/14; postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r. II FZ 39/09, postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r. II FSK 502/09, wszystkie powołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że Skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak wynika z uzasadnienia zażalenia, Skarżący prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe wspólnie z małżonką, z którą wspólnie wynajmuje mieszkanie. Nie wskazano przy tym, jakie koszty z tego tytułu ponosi Skarżący, a także jakie zarobki uzyskuje małżonka Skarżącego, która jak wynika z twierdzeń Skarżącego również uzyskuje określony dochód. Okoliczność wykonywania przez Skarżącego pracy zarobkowej w niepełnym wymiarze czasu pracy, za wynagrodzeniem 1.500 zł brutto miesięcznie oraz brak oszczędności, nie przesądza o zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji organu. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.