II FZ 392/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf–Kalamala, po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 567/17 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 19 stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 10 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (I SA/Gd 567/17) odmówił K.S. – nazywanemu dalej "Skarżącym", wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – sformułowanym w skardze – pełnomocnik strony powtórzył jedynie przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej, wymienione w art. 61 ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; powoływana dalej jako "P.p.s.a."). W rozpoznawanym wniosku nie przedstawiono jednak argumentacji i dokumentacji, które uprawdopodobniłyby możliwość wystąpienia tych przesłanek. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżącego wskazał, że postępowanie egzekucyjnej spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Znaczna wysokość kwoty zobowiązania podatkowego, za które odpowiada Skarżący, określonej w zaskarżonej decyzji, doprowadzi bowiem do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zbycia nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne, dlatego zostało oddalone. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji na Skarżącym ciąży obowiązek uprawdopodobnienia, że okoliczność na którą się powołuje może mieć miejsce. Obowiązek ten sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem we wniosku, zawartym w skardze, pełnomocnik Skarżącego ograniczył się do stwierdzenia, że "zważywszy na wysokość kwoty, którą obejmuje zaskarżona decyzja, jej ewentualne wyegzekwowanie może istotnie wpłynąć na sytuację majątkową skarżącego" (s. 4 skargi). Nie załączył przy tym do wniosku żadnej dokumentacji, ani nie wyjaśnił dlaczego wykonanie decyzji miałoby wywołać taki skutek. Ponadto, jak trafnie stwierdził Sąd pierwszej instancji, podnoszona w ramach wniosku kwestia trafności decyzji orzekająca o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego jako członka zarządu za zaległości podatkowe spółki – nie mieści się w zakresie przesłanek decydujących o możliwości przyznania Skarżącemu ochrony tymczasowej i nie podlega merytorycznej ocenie w postępowaniu wpadkowym. Odnosząc się do podniesionej w zażaleniu kwestii potencjalnego zbycia nieruchomości w toku egzekucji administracyjnej należy zgodzić się z pełnomocnikiem strony, że sprzedaż nieruchomości w wyniku wykonania decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki, o których jest mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Niemniej jednak przedmiotem kontroli instancyjnej jest postanowienie Sądu pierwszej instancji. W postanowieniu tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku badał zasadność wniosku Skarżącej przedstawionego w skardze. Tymczasem we wniosku nie wskazano na możliwość egzekucyjnego zbycia nieruchomości Skarżącego, a tym bardziej nie przedstawiono przekonywujących dokumentów i argumentacji, która uprawdopodobniłaby, że może dojść do jej sprzedaży. Zażalenie nie może zastąpić prawidłowo sformułowanego wniosku o udzielenie ochrony tymczasem, w którym strona wykazałaby wystąpienie którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.