II FZ 389/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 475/14 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 12 grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej określającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. postanawia oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z 6 marca 2015 r., III SA/Wa 475/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną M. K. w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 12 grudnia 2013 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej określającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji wskazał, że pełnomocnik skarżącego, będący radcą prawnym, nie złożył wraz ze skargą kasacyjną pełnomocnictwa upoważniającego go do reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W tej sytuacji konieczne było usunięcie braku formalnego skargi kasacyjnej, do czego pełnomocnik skarżącego został wezwany pismem z 30 grudnia 2014 r. W piśmie tym wyraźnie wskazano jaki brak ma być usunięty, zakreślono w nim także siedmiodniowy termin na jego uzupełnienie oraz określono rygor niezachowania tego terminu. Powyższe wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 5 stycznia 2015 r. Z akt niniejszej sprawy wynika, że nie nadesłał on jednak dokumentu pełnomocnictwa. Z tej przyczyny sąd odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: "P.p.s.a."). 2. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 178 w zw. z art. 67 i art. 69 i art. 73 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że strona nie uzupełniła braków formalnych w terminie pomimo prawidłowego wezwania w tym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Zażalenie jest niezasadne. Istota sformułowanego w nim zarzutu sprowadza się do zakwestionowania prawidłowości doręczenia wezwania z 30 grudnia 2014 r. do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej, którego niewykonanie doprowadziło do odrzucenia skargi kasacyjnej przez sąd pierwszej instancji. Wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu, nie naruszając art. 178 w zw. z art. 67 i art. 69 i art. 73 P.p.s.a., prawidłowo przyjął sąd pierwszej instancji, że wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 5 stycznia 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 67 akt sądowych), co skutkowało rozpoczęciem biegu terminu do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej. Wezwanie zostało odebrane w miejscu wskazanym przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącego jako adres do doręczeń i przez osobę upoważnioną, co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy (por. k. 55, k. 56, k. 67). Ponadto zostało wykonane wezwanie zawarte w kwestionowanej przesyłce w zakresie uiszczenia wpisu od wniesionej skargi kasacyjnej, co dodatkowo przemawia za prawidłowością oceny dokonania doręczenia. Z tych względów na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. zażalenie należało oddalić jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.