II FZ 385/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 1 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia F. sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Po 665/19 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia 8 maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 8 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Po 665/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę F. sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia 08 maja 2019 r., w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że pismem z 24 lipca 2019 r. skarżąca wniosła skargę na wskazaną w sentencji decyzję. Następnie złożyła sporządzony na urzędowym formularzu w dniu 27 września 2019 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Po prawomocnym zakończeniu postępowania zainicjowanego pismem strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Poznaniu z dnia 26 lutego 2020 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 1.500,- zł. Sąd w pouczeniu, skierowanym do strony skarżącej wskazał, że w wypadku, gdy strona nie uiści należnego wpisu w zakreślonym terminie 7 dni od doręczenia zarządzenia, nastąpi odrzucenie skargi. Z akt sprawy wynika, że przesyłkę zawierającą ww. wezwanie doręczono stronie w dniu 2 marca 2020 r. [por. potwierdzenie odbioru - karta nr 26 akt sądowych]. W związku z powyższym siedmiodniowy termin do wykonania tego wezwania upłynął z dniem 9 marca 2020 r. Skarżąca wpisu nie uiściła. Od ww. postanowienia skarżąca wywiodła zażalenie i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Poznaniu, zarzucając naruszenie art. 230 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej P.p.s.a.), polegające na odrzuceniu skargi, pomimo braku podstaw do jej odrzucenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie Stosownie do art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. W myśl art. 220 § 1 P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W sytuacji gdy od skargi nie został uiszczony wpis sądowy, strona wnosząca ten środek zaskarżenia powinna na wezwanie sądu w terminie siedmiu dni uiścić wskazaną kwotę. Zaniedbanie tego obowiązku skutkuje obligatoryjnym odrzuceniem skargi, o czym stanowi art. 220 § 3 P.p.s.a. Skoro w przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie uiściła wpisu sądowego od skargi, skargę należało odrzucić. Co istotne, skarżąca nie podważa tych okoliczności w zażaleniu. Przyznaje, że wpisu nie uiściła, powołuje się także na brzmienie ww. regulacji. Jedynym argumentem powołanym w zażaleniu jest w istocie to, iż strona wskazuje, że "dochodzi słusznych spraw". Można wobec tego wyjaśnić, że prawo do sądu w istotnym stopniu ograniczane jest poprzez wymagania procedury: strona musi np. zachowywać ustawowe terminy bądź ponosić koszty sądowe. Tylko w pewnych sytuacjach, przewidzianych ustawą, strona może być z kosztów tych zwolniona bądź przyznany jej może zostać pełnomocnik z urzędu. W niniejszej sprawie postępowanie o przyznanie prawa pomocy stronie zostało prawomocnie zakończone. Sytuacja strony została więc poddana ocenie pod tym kątem, czy zasługuje ona na pomoc w postaci zwolnienia od kosztów sądowych - z negatywnym dla skarżącej rezultatem. Do warunków proceduralnych należało w takim wypadku uiszczenie wpisu. Skoro strona obowiązkowi temu nie uczyniła zadość, Sąd zobowiązany był do odrzucenia skargi - i to niezależnie od oceny merytorycznej zasadności skargi. WSA nie badał (i badać nie mógł) tego, czy strona ma rację co do argumentów, które podniosła w skardze na decyzję organu podatkowego. To - jak była już o tym mowa - byłoby możliwe tylko, gdyby wpis został uiszczony (w terminie) bądź gdyby skarżącej przyznano prawo pomocy. W sprawie nie zaszła żadna z tych okoliczności. Wobec powyższego Sąd na podstawie 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.