II FZ 379/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Antoni Hanusz po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 697/17 w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 29 listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od gier za wrzesień 2012 r. postanawia oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z dnia 24 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 697/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie z wniosku F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. przywrócił spółce termin do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 29 listopada 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od gier za wrzesień 2012 r. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi powołano się na nagłą chorobę aplikantki adwokackiej, jedynej osoby obecnej w kancelarii w dniu 5 stycznia 2017 r., uniemożliwiającą terminowe wniesienie skargi. Wskazano, że przywołane objawy chorobowe przydarzały się już tej osobie. Z uwagi na to, ze przygotowywanie korespondencji (21 skarg) było czasochłonne, Urząd Pocztowy zwyczajowo czynny do godziny 2400 nie był tego dnia otwarty w tych godzinach. Najbliższe całodobowe punkty pocztowe znajdowały się w znacznej odległości, z kolei inne całodobowe punkty pocztowe w W. były nieczynne tego dnia. Skarżąca uznała, że uchybiła terminowi bez swojej winy i wypełniła przesłanki przywrócenia terminu z art. 86 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz .U. z 2016r. poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Skarżąca powołała się na orzecznictwo sądowe, regulamin świadczenia usług pocztowych, zmienione godziny funkcjonowania placówek pocztowych oraz podjęcie, bez zwłoki, działań w celu wysłania korespondencji. Strona, z ostrożności procesowej, wniosła o ustalenie godzin pracy Urzędu Pocztowego W. 32 w dniu 5 stycznia 2017 r. Skarżąca powołała się ponadto na to, że żaden przepis nie zobowiązuje jej do "wcześniejszego niż ostatni dzień terminu, wniesienia środka zaskarżenia". Do wniosku skarżąca załączyła oświadczenia aplikantki adwokackiej, oświadczenie jej narzeczonego, oświadczenie z dnia 15 czerwca 2010 r., kartę informacyjną z Pogotowia Ratunkowego z dnia 5 stycznia 2017 r., zrzuty ekranu telefonu komórkowego, fotografię informacji wywieszonej na drzwiach Urzędu Pocztowego, wydruk ogłoszenia z dnia 22 grudnia 2015 r., wykaz Urzędów Pocztowych, w których funkcjonują strefy 24h, pismo z dnia 9 stycznia 2017 r., skargę z dnia 5 stycznia 2017 r. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedstawione przez pełnomocnika skarżącej okoliczności, których zaistnienie pełnomocnik uprawdopodobnił dokumentami załączonymi do jego wniosku o przywrócenie terminu, wskazywały na brak jego winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi na decyzję. W tej sytuacji przywrócenie stronie skarżącej terminu do wniesienia skargi uznano za uzasadnione. 2. Od powyższego rozstrzygnięcia organ wywiódł zażalenie, w którym wniósł o zmianę postanowienia i odmówienie spółce przywrócenia terminu do wniesienia skargi, jak również o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Autor zażalenia zarzucił naruszenie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a. poprzez błędne jego zastosowanie polegające na uznaniu, że strona skarżąca uprawdopodobniła okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie. W uzasadnieniu podniesiono, że z dokumentów przedstawionych przez pełnomocnika spółki nie wynika, iż do pogorszenia stanu zdrowia aplikantki doszło w kancelarii w godzinach wieczornych. Ponadto podkreślono, że Kancelaria Prawna [...] jest dużą kancelarią, posiadającą czterech partnerów i zatrudniającą blisko trzydzieści osób. W rezultacie zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nie można przyjąć, iż aplikantka była jedyną obecną osobą, która mogła dokonać czynności nadania przesyłek na poczcie. W odpowiedzi na zażalenie, pełnomocnik spółki wniósł o jego oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. 3. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Przepis art. 87 § 2 p.p.s.a. stanowi, iż w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu, i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest zatem łączne spełnienie przesłanek ustanowionych w przepisach art. 86 i art. 87 p.p.s.a. tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1), dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4). Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. Dla takiej oceny konieczne jest nie tylko dokonanie analizy okoliczności podnoszonych przez stronę, lecz również całości okoliczności sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II GZ 13/15, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Jak wskazano wyżej, pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. Brak winy wiąże się w takiej sytuacji z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonaniu czynności procesowej. Jedynie gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, można mówić o braku winy. Innymi słowy nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania instytucji przywrócenia terminu. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej, ale także lżejszej jej postaci, tj. niedbalstwa, rozumianego jako niedołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy. Wykluczenie winy w uchybieniu terminu wymaga wykazania, iż mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych warunkach starań, strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody uniemożliwiającej jej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym. Podkreślić należy, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy największym w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji, że w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu było prawidłowe. W zażaleniu organ podnosi, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że do pogorszenia stanu zdrowia pracownicy pełnomocnika skarżącej doszło w godzinach wieczornych, a w konsekwencji, że do nadania korespondencji nie mogło dojść wcześniej. Nie uprawdopodobniono również w ocenie organu, że w dniu 5 stycznia 2017 r. pracownica była jedyną obecną osobą w kancelarii, a w związku z tym jedyną, która mogła dokonać czynności nadania przesyłek na poczcie. Ze stanowiskiem takim nie można się zgodzić. Z dołączonych do wniosku o przywrócenie terminu dokumentów, w szczególności oświadczenia aplikantki adwokackiej P. S. oraz jej narzeczonego jednoznacznie wynika, że pogorszenie jej zdrowia nastąpiło w godzinach wieczornych i wymagało natychmiastowej wizyty w palcówce pogotowia ratunkowego. Do wniosku o przywrócenie terminu dołączono również kartę informacyjną z Pogotowia Ratunkowego w W. z dnia 5 stycznia 2017 r. Placówka ta świadczy pomoc medyczną w nocy oraz w dni świąteczne, co również uprawdopodabnia treść złożonych oświadczeń. Wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu w ujęciu art. 86 § 1 p.p.s.a. zalicza się miedzy innymi chorobę, ale nie każdą, a wyłącznie taką, która miała nagły i obłożny charakter (powodując zwłaszcza konieczność hospitalizacji) i nie pozwalała na wyręczenie się inną osobą (por. np. wyrok NSA z dnia 1 marca 1999 r., sygn. akt II SA 45/99, Lex nr 46785, postanowienie NSA z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. akt II OZ 1070/07, publ. http://orzezcenia.nsa.gov.pl). Z okoliczności faktycznych sprawy wynika natomiast, że pogorszenie zdrowia pracownicy miało charakter nagły, nie miała również możliwości wyręczenia się inną osobą, bowiem była jedyną osobą pozostającą w kancelarii, co wynika z jej oświadczenia oraz oświadczenia jej narzeczonego. W tej sytuacji nie ma znaczenia podnoszona przez organ w zażaleniu okoliczność, że kancelaria pełnomocnika skarżącej jest dużą kancelarią, posiadającą czterech partnerów i zatrudniającą blisko trzydzieści osób. Strona skarżąca nie kwestionuje faktu, że w ciągu dnia przed zaistnieniem sytuacji, która stała się jedną z przyczyn uchybienie terminowi do wniesienia skargi w kancelarii znajdowały się inne osoby. Uprawdopodobniła zaś, że w momencie pogorszenia się stanu zdrowia aplikantki w godzinach wieczornych przebywała sama w kancelarii. Ponadto, powołując się na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98 (publ. LEX nr 50679) należy także podkreślić, że przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej, należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie dotrzymania terminu. Pracownica pełnomocnika skarżącej niezwłocznie poinformowała pracodawcę o zaistniałej sytuacji, co świadczy o dochowaniu przez nią należytej staranności przy dokonaniu powierzonych czynności. Pełnomocnik ustalił za pomocą Internetu na oficjalnej stronie Poczty Polskiej, że do godziny 2400 funkcjonuje Urząd Pocztowy W. 32, przy ul. R. 28, gdzie udał się po przygotowaniu korespondencji. Dopiero na miejscu okazało się, że Urząd Pocztowy w tym dniu skrócił godziny pracy do 2200. Nie można zatem zarzucić pełnomocnikowi, że nie zadbał o terminowe nadanie przesyłki zawierającej skargę do sądu. W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w aktach sprawy dowody uprawdopodobniają, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Odnosząc się do wniosków stron o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny, co do zasady nie jest uprawniony do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu, które nie jest jednym z orzeczeń, o których mowa w art. 209 p.p.s.a. Brak jest zatem w tym przepisie podstaw do zamieszczania rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż w nim wymienione.