II FZ 37/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 621/14 w zakresie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 29 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności spadkobiercy za zaległości podatkowe spadkodawcy postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 sierpnia 2014 r. ustanowiono dla skarżącej doradcę podatkowego z urzędu. Na tej podstawie Pełnomocnik skarżącej złożył pismo procesowe - uzupełnienie skargi i reprezentował skarżącą na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2015 r., wniósł o zasądzenie na rzecz Mocodawczyni kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2015 r. oddalił skargę K.K. Sąd wskazał, że wniosek o przyznanie kosztów nie zawierał oświadczenia, o którym mowa w § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z dnia 11 lutego 2011 r.). W dniu 9 lipca 2015 r. doradca podatkowy G.G. przedłożył do wiadomości Sądu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku wraz z dowodem jej nadania na adres skarżącej. Pełnomocnik złożył jednocześnie wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej i oświadczył, że koszty nie zostały opłacone w całości, ani w części. Po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie Referendarza sądowego z dnia 7 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w postanowieniu z dnia 16 grudnia 2015 r. wskazał, że w przypadku niezawarcia we wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, iż koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Natomiast za sporządzenie opinii o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej należało przyznano wynagrodzenie według stawek określonych w § 3 ust. 2 lit. 2 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w wysokości 120 zł. W zażaleniu z dnia 7 stycznia 2016r. skarżący zarzucił naruszenie: - § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego poprzez bezpodstawne zastosowanie;- § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, poprzez bezpodstawne uznanie, że oświadczenie o nieopłaconych kosztach pomocy prawnej nie zostało złożone; - § 3 ust. 1 pkt 1 lit. f) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w związku z § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003r. nr 221, poz. 2193), poprzez brak zastosowania w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Skarżący w zażaleniu na postanowienie w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwestionuje zarówno wysokość wpisu na podstawie, którego została ustalona wysokość wynagrodzenia doradcy podatkowego, oraz skutki braku oświadczenia o nieopłaceniu w całości lub części kosztów pomocy prawnej. W odniesieniu do pierwszej kwestii należy zauważyć, że wysokość wpisu w rozpatrywanej sprawie została określona w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 maja 2014r. w wysokości 500 zł. Stosownym środkiem do zaskarżenia tego postanowienia jest zażalenie na to zarządzenie. Z tego względu nie jest możliwe kwestionowanie wysokości wpisu sądowego na etapie zażalenia na postanowienie w przedmiocie nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu. Natomiast w odniesieniu do kwestii skutków braku oświadczenia o nieopłaceniu w całości lub części kosztów pomocy prawnej należy wskazać, że stosownie do treści § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 roku w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać wskazane oświadczenie, które stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została już wynagrodzona. Zasadnie zatem sąd pierwszej instancji stwierdził, że brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Oświadczenie nie jest elementem formalnym wniosku, który podlega uzupełnieniu. Z tego względu brak oświadczenia skutkuje oddaleniem wniosku (por. Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego Bogusław Dauter, wyd. 3, LexisNexis, Warszawa 2011 r. s. 708). W konsekwencji uznać należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) orzekł jak w sentencji.