II FZ 363/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Beata Cieloch (sprawozdawca), , , po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 3870/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. C. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności zabezpieczające postanawia oddalić zażalenie.

1. Zaskarżonym postanowieniem z 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3870/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. C. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z 13 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności zabezpieczające. 2. Sąd pierwszej instancji wskazał, że ochrona tymczasowa nie przysługuje w sytuacji, gdy przedmiotem skargi jest akt administracyjny nie podlegający wykonaniu. Nie kwalifikują się zaś do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Oddalenie skargi na czynności zabezpieczające nie wymaga wykonania i nie nadaje się do wykonania. 3. W zażaleniu na to postanowienie Strona podniosła zarzut naruszenia art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia i uznanie, że postanowienie to nie wymaga wykonania. Strona wniosła o zmianę postanowienia WSA poprzez wstrzymanie wykonania postanowienia Ministra, ewentualnie o uchylenie postanowienia WSA i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4. Zażalenie podlega oddaleniu. Wniesienie skargi do sądu z uwagi na art. 61 § 1 p.p.s.a. nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny może, ale nie musi, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. W świetle tego przepisu przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W piśmiennictwie oraz orzecznictwie wskazuje się, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (vide Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, teza 1). Innymi słowy, problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (vide postanowienie NSA z 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Rację ma Sąd pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie akt administracyjny, który będzie podlegał ocenie sądu administracyjnego pod kątem legalności, nie nakłada na Stronę żadnych nowych praw i obowiązków, zatem nie nadaje się do wykonania. Podstawą skargi na czynności zabezpieczające jest - stosowany odpowiednio w postępowaniu zabezpieczającym - w zw. z art. 166b ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.) – art. 54 u.p.e.a., który to przepis nie ma charakteru materialnoprawnego, ponieważ zawarta w nim norma nie nakłada na jego adresatów określonych obowiązków lub uprawnień materialnoprawnych. Jest to typowy przepis proceduralny, kreujący określone uprawnienie procesowe zobowiązanego, skoro stanowi, że zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego (vide wyrok NSA z 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1244/10; orzeczenia.nsa.gov.pl). Trudno byłoby więc przyjąć, że z samego orzeczenia opartego na art. 54 u.p.e.a. miałyby wynikać nowe prawa czy obowiązki Strony, podlegające wykonaniu. Wobec powyższej konstatacji należy wskazać, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Ministra Rozwoju i Finansów nie wymagała uprzedniego badania, czy w sprawie tej zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. 5. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.