II FZ 358/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 139/14 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi A. P. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 18 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 17 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 139/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie A. P. na postanowienie tego sądu z 28 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 139/14 w sprawie ze skargi na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z 18 listopada 2013 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że składanie przez skarżącą kolejnych zażaleń stanowi nadużycie prawa procesowego i nie powinno korzystać z ochrony prawnej. Powyższe postanowienie Skarżąca zaskarżyła zażaleniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. Sąd administracyjny pierwszej instancji słusznie uznał, że złożne zażalenie stanowi nadużycie prawa do sądu, w związku z czym zasadnie odrzucił wniesiony środek procesowy. Jak trafnie wskazano w pisemnych motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia: “Każde prawo podmiotowe, w tym prawo do sądu, przyznane jest przez normę prawną w celu ochrony interesów uprawnionego. Prawo to winno być jednak wykonywane zgodnie z celem, na który zostało przyznane. W konsekwencji zachowanie, które formalnie zgodne jest z literą prawa, lecz sprzeciwia się jej sensowi, nie może zasługiwać na ochronę (Marcin Warchoł, Pojęcie nadużycia prawa w procesie karnym, Prokuratura i Prawo, 2007/11/49; T. Cytowski, Procesowe nadużycie prawa, PS 2005/5/81)". Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA w Krakowie, że postawa Skarżącej w toku toczącego się postępowania – sprowadzająca się jedynie do wykorzystywania formalnych uprawnień procesowych oraz multiplikowania wniosków oraz środków zaskarżenia, obarczonych rażącymi brakami formalnymi – nie jest ukierunkowana na realizację celów postępowania sądowoadministracyjnego, jakim jest przede wszystkim kontrola przez sąd procesu stosowania prawa przez organy władzy publicznej. Słusznie uznał zatem sąd administracyjny pierwszej instancji, że wniesione zażalenie stanowi nadużycie prawa procesowego i jako takie powinno zostać odrzucone na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, w związku z czym wniesione zażalenie podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.