II FZ 353/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf–Kalamala, po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Bk 382/17 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku z 22 lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z 10 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (I SA/Bk 382/17) odmówił M. K. – nazywanemu dalej "Skarżącym", wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku z 22 lutego 2017 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości spółki. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że Skarżący nie wykazał, aby wykonanie zaskarżonej decyzji wiązało się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub miało prowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków. W konsekwencji, zdaniem Sądu, strona nie wykazała żadnej z przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, o której jest mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a."). W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżącego podniósł zarzut naruszenia art. 61 § 3 P.p.s.a., wywodząc, że odmowa wstrzymania zaskarżonej decyzji będzie podstawą do przeprowadzenia egzekucji. Tymczasem zaległość podatkowa wynosi ponad 700.000 zł. Zdaniem pełnomocnika, "jest to kwota, która dla przeciętnego człowieka, w tym również Skarżącego rodzi konieczność ponoszenia obciążeń związanych z prowadzoną egzekucją przez dłuższy czas. Z kolei brak takich środków finansowych przez Skarżącego może spowodować przeprowadzenie przez organ egzekucji z nieruchomości, co spowoduje nieodwracalne dla Skarżącego skutki" (s. 3-4 zażalenia). W pozostałym zakresie pełnomocnik Skarżącego argumentował, że Sąd pierwszej instancji powinien był wziąć pod uwagę, że sprawa dotyczy zaległości podatkowych spółki a nie Skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne, dlatego zostało oddalone. Nie budzi wątpliwości, że sprzedaż nieruchomości w wyniku wykonania decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki, o których jest mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Rzecz jednak w tym, że na Skarżącym – jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji – ciąży obowiązek przynajmniej uprawdopodobnienia, że okoliczność na którą się powołuje może mieć miejsce. Sprowadza się on do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem we wniosku, zawartym w skardze, pełnomocnik Skarżącego ograniczył się do stwierdzenia, że "zaległość podatkowa wraz z odsetkami stanowi kwotę wynoszącą ponad 700.000 zł Brak takich środków finansowych przez Skarżącego może spowodować przeprowadzenie przez organ egzekucji z nieruchomości, co spowoduje nieodwracalne skutki dla Skarżącego" (s. 8 skargi). Nie załączył przy tym do wniosku żadnej dokumentacji, ani nie wyjaśnił dlaczego wykonanie decyzji miałoby skutkować zbyciem nieruchomości w toku egzekucji administracyjnej. Ponadto, jak trafnie stwierdził Sąd pierwszej instancji, podnoszona w ramach wniosku kwestia trafności decyzji orzekająca o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego jako członka zarządu za zaległości podatkowe spółki – nie mieści się w zakresie przesłanek decydujących o możliwości przyznania Skarżącemu ochrony tymczasowej i nie podlega merytorycznej ocenie w postępowaniu wpadkowym. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.