II FZ 351/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 465/14 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi W.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 21 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Skarżący pismem z 31 grudnia 2013 r., wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia z 21 listopada 2013 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w dniu 8 listopada 2016 r. odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. Skarżący, pismem z 6 grudnia 2016 r., wniósł zażalenie na to postanowienie Sądu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 grudnia 2016r. określono wpis od zażalenia. Następnie, po rozpoznaniu wniosku Skarżącego z 6 grudnia 2016 r. o prawo pomocy oraz środków odwoławczych od postanowień w tym zakresie, Skarżący został wezwany, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 17 sierpnia 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia w wysokości 100 zł – w termie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie to zostało doręczone, w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), 6 września 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru załączone do akt sądowych sprawy). Z informacji uzyskanej z Oddziału Finansowo - Budżetowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sporządzonej według stanu na 18 września 2017 r. wynika, że w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano ww. wpisu od zażalenia do niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 września 2017 r. odrzucił powyższe zażalenie. W uzasadnieniu wskazano, że skoro z akt sądowych sprawy wynika, iż zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie i zostało skutecznie doręczone Skarżącemu, należało przyjąć, że siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg następnego dnia po doręczeniu wezwania – 7 września 2017 r. Termin ten upłynął 14 września 2017 r. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wskazując, że sąd pierwszej instancji naruszył art. 73 P.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że skarżącemu zostało skutecznie doręczone Zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 sierpnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 73 § 1 P.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65- 72 P.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie z art. 73 § 2 P.p.s.a. zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Stosownie do § 3 tego artykułu w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zgodnie zaś z § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Z treści art. 73 § 1 i § 4 P.p.s.a. wynika, że doręczenie w tym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia, tj. awizo. Przepisy te wprowadzają fikcję prawną doręczenia, co oznacza, że na ich podstawie uznajemy przesyłkę za doręczoną, a skutek ten zachodzi z mocy samego prawa "z upływem ostatniego dnia okresu". W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się, że odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się fikcja prawna doręczenia, nie zmienia skutków procesowych zaistniałej fikcji. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. W niniejszej sprawie przesyłkę zawierającą zarządzenie z dnia 17 sierpnia 2017 r. awizowano i pozostawiono w urzędzie 23 sierpnia 2017. Zgodnie zaś z art. 73 § 4 P.p.s.a. jej doręczenie uważa się za skuteczne po upływie 14 dni od pozostawienia w urzędzie, a więc w dniu 6 września 2017 r. i od tego dnia biegł 7-dniowy termin do wniesienia zażalenia. Termin ten upłynął w niniejszej sprawie - jak słusznie wskazał Sąd administracyjny pierwszej instancji – 14 września 2017 r. Skarżący do dnia wydania zaskarżonego postanowienia nie uiścił wpisu sądowego. Postanowienie Sądu pierwszej instancji odrzucające zażalenie zostało więc wydane zgodnie z prawem. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.