II FZ 345/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący : sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 38/16 w przedmiocie odmowy zmiany postanowienia WSA w Warszawie z dnia 25 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 38/16 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 28 października 2015 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za okresy rozliczeniowe od czerwca do października 2010 r. postanawia : oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 14 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 38/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił M. M. zmiany postanowienia WSA w Warszawie z dnia 25 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 38/16 wydanego w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 28 października 2015 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że z uwagi na fakt, iż wniosek był w sprawie drugim wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji, natomiast pierwszy został załatwiony przez sąd odmownie postanowieniem z dnia 25 lutego 2016 r., powtórny wniosek został potraktowany, na zasadzie wynikającej z art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej zwana: "p.p.s.a."), jako wniosek o zmianę tego postanowienia Sądu. WSA w Warszawie wskazał, że w dniu 26 lutego 2016r. do Sądu wpłynęło pismo Skarżącego wraz z kolejnym wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, że nie dysponuje majątkiem, który pozwalałby na zapłatę ciążącego na nim zobowiązania podatkowego, w związku z czym obecnie nie jest możliwe wykonanie tej decyzji. Ponadto stwierdził, że w wyniku egzekucji Skarb Państwa uzyskałby tylko część należności, ale doprowadziłoby to Skarżącego do utraty całego majątku. Wyjaśnił, że obecnie jego jedynym źródłem utrzymania jest pełnienie funkcji Prezesa Zarządu oraz księgowego w spółce D. sp. z o.o. Wskazał także, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje utratę wiarygodności, co spowoduje utratę pracy, a w konsekwencji może wiązać się z jego bezdomnością oraz poważną utratą zdrowia. Skarżący podniósł również, że wykonanie decyzji spowoduje szkody i skutki nieodwracalne także dla osób trzecich, bowiem egzekucja może doprowadzić firmę D. do bankructwa, w której Skarżący pełni funkcję członka zarządu za bardzo niskie wynagrodzenie. Wyjaśnił, że wykonanie decyzji może pozbawić go zatrudnienia, a to spowoduje konieczność zatrudnienia innej osoby na stanowisku Prezesa za dużo większym wynagrodzeniem, co z kolei mogłoby spowodować upadłość ww. spółki, która jest obecnie w złej sytuacji finansowej. Powyższe oznacza więc, że wykonanie decyzji może doprowadzić nie tylko do szkód w życiu Skarżącego, ale także faktycznie może zaszkodzić życiu wielu innych osób zatrudnionych w tej spółce. Sąd I instancji stwierdził, że Skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla niego trudne do odwrócenia skutki, czy groźbę wystąpienia znacznej szkody. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów obrazujących jego sytuację majątkową i finansową. WSA w Warszawie zauważył, że kwota określonego zobowiązania jest znaczna, a zatem wykonanie tejże decyzji może mieć wpływ na kondycję finansową Skarżącego. Jednakże wpływ ten nie jest równoznaczny z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy też wyrządzeniem znacznej szkody. Od powyższego rozstrzygnięcia wywiedzione zostało zażalenie, w którym wniesiono o uchylenie postanowienia. Orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania decyzji, pomimo, że jej wykonanie grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków w majątku Skarżącego. W uzasadnieniu podniesiono argumentację tożsamą z zaprezentowaną na wcześniejszych etapach postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważa co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć należy, że art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Nie wystarczy zatem samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno, w Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188). W sytuacji gdy chodzi o orzeczenie rodzące obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia w konkretnej rozpatrywanej sprawie. Podkreślić należy, iż przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. nie przewiduje automatycznego udzielenia ochrony tymczasowej w przypadku, gdy dochodzone są należności pieniężne w określonej wysokości. Wręcz przeciwnie, ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od sądowej oceny okoliczności poszczególnych przypadków. Ocena ta wymaga natomiast dla swej miarodajności dysponowania przez sąd nie tylko wiedzą na temat tego, jaka kwota jest dochodzona, ale przede wszystkim konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy i poparcia ich przez stronę dowodami w postaci dokumentów źródłowych. Dopiero bowiem ich konfrontacja np. z wysokością określonego zaskarżoną decyzją zobowiązania podatkowego może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, iż Skarżący zobowiązany był do przedstawienia pełnej sytuacji majątkowo – finansowej. W tym celu powinien przedłożyć dokumenty, które pozwoliłyby Sądowi I instancji zweryfikować informacje podane przez Skarżącego. Tego jednak nie uczyniono, w rezultacie WSA w Warszawie prawidłowo postanowił o odmowie zmiany postanowienia z dnia 26 lutego 2016 r. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.