II FZ 343/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 1052/15 w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi W. K. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia 29 października 2014 r., nr [...] w przedmiocie wysokości rocznych stawek podatku od nieruchomości za 2015 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2016 r., I SA/Gd 1052/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił W. K.(zwanemu dalej skarżącym) przyznania prawa pomocy. Sąd wskazał, że skarżący oświadczył, iż nie posiada żadnego majątku, nie uzyskuje dochodu, nie otrzymuje zasiłku, nie ma środków, prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie. Jednocześnie skarżący nie wyjaśnił, skąd bierze środki na opłaty za media, za jedzenie. Skarżący nie dosłał dokumentów, twierdząc, że ich zdobycie generuje koszty, a jednocześnie nie wyjaśnił swojej sytuacji - nie złożył żadnego oświadczenia. W zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie postanowienia z dnia 26 stycznia 2016 r. i przyznanie prawa pomocy. Podniósł, że sąd rejonowy miejsca zamieszkania skarżącego zna jego sytuację finansową i dlatego zwalnia go z kosztów sądowych. Skarżący w zażaleniu zapytał "co ma oświadczyć". Wskazał również, że uzyskanie dokumentów, o które był wzywany związane jest z dokonaniem opłat, a skarżący nie ma pieniędzy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. Skarżący nie wyjaśnił swojej sytuacji. Z postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego w innych sprawach skarżącego i członków jego rodziny wynika, że skarżący mieszkał z żoną i synem, prowadzącym działalność gospodarczą. Obecnie z wyjaśnień skarżącego wynika, że mieszka on sam. Nie wyjaśnił jednak, czy wyprowadził się z domu, czy rodzina skarżącego go opuściła? Jeżeli wyprowadził się – nie wskazał gdzie obecnie mieszka. Nie wyjaśnił, czy wynajmuje pomieszczenie, a jeżeli wynajmuje, jak za nie płaci czynsz. Jeżeli rodzina skarżącego opuściła, wyprowadzając się, to nie jest wiadome, czy pomaga skarżącemu, przesyłając jakieś kwoty na utrzymanie. Dostarczenie informacji w tym zakresie nie wiąże się z uzyskiwaniem kosztownych zaświadczeń. Wystarczy bowiem długopisem na kartce napisać wyjaśnienie. Skarżący twierdzi, że nie ma środków. Sąd pytał zatem za co skarżący kupuje jedzenie? Z czego płaci rachunki za prąd? Skarżący nie wyjaśnił tego. Mógł napisać, że np. rachunki za prąd płaci syn, albo na skutek niezapłaconych rachunków – prąd odcięto, zatem nie ma faktur, za które trzeba płacić. Niepojęte jest jak można nie mieć żadnych przychodów i żyć. Skarżący podniósł, że zdobycie zaświadczeń, o które sąd prosił to dodatkowe koszty. Sąd prosił nie tylko o dokumenty, ale również o wyjaśnienia. Wyjaśnienie sądowi sytuacji życiowej nie wiąże się z kosztami ponad zakup znaczka i koperty, co skarżący i tak zrobił, wnosząc sprzeciw i zażalenie. To, że sąd rejonowy przyznał prawo pomocy skarżącemu nie oznacza, że sąd administracyjny jest związany tym orzeczeniem. Sąd administracyjny nie ma informacji, które pozwoliłyby rozstrzygnąć tę sprawę. Sam skarżący tych informacji nie dostarcza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku trafnie wywiódł, że w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki do zastosowania art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym nie mógł zostać uwzględniony bowiem skarżący nie dostarczył sądowi informacji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia