II FZ 327/18

Dnia 26 czerwca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Jerzy Płusa po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia F. sp. j. w likwidacji z siedzibą w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SA/Gl 81/17 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi F. sp. j. w likwidacji z siedzibą w R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 22 listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SA/Gl 81/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie F. sp.j. w likwidacji z siedzibą w R. (dalej jako "Spółka") na postanowienie tut. Sądu z dnia 21 sierpnia 2017 r. Przedstawiając w uzasadnieniu postanowienia stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że w dniu 21 sierpnia 2017 r. tut. Sąd odrzucił skargę Spółki na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 22 listopada 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Odpis tego postanowienia doręczono Spółce w dniu 7 września 2017 r. W dniu 14 września 2017 r. Spółka złożyła pismo datowane na 11 września 2017 r., w którym sformułowała zażalenie na ww. orzeczenie i wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wniosek został załatwiony odmownie przez starszego referendarza sądowego w dniu 23 listopada 2017 r. Postanowieniem z dnia 27 grudnia 2017 r. tut. Sąd utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie starszego referendarza sądowego. Mając na względzie powyższe, Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wydał w dniu 27 grudnia 2017 r. zarządzenie o wezwaniu Spółki do uiszczenia wpisu od zażalenia z dnia 11 września 2017 r., w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie to doręczono Spółce w dniu 11 stycznia 2018 r. Sąd uznał, że wezwanie to doręczono prawidłowo, jednak pomimo upływu wyznaczonego terminu wpis sądowy nie został uiszczony. Stwierdzenie zaistnienia tej okoliczności musiało więc, w ocenie Sądu, skutkować odrzuceniem zażalenia. W zażaleniu Spółka zaskarżyła ww. postanowienie z dnia 9 kwietnia 2018 r. w całości, wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, z późn. zm.), Spółka w niniejszej sprawie winna była uiścić wpis sądowy od zażalenia z dnia 11 września 2017 r. w kwocie 100 zł. Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeżeli pismem tym jest zażalenie - jego odrzucenia) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei w myśl art. 220 § 3 P.p.s.a. zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Oceniając zaskarżone postanowienie z perspektywy przytoczonych powyżej przepisów, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że odpowiada ono prawu. Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy zastosował normy proceduralne określone w art. 220 § 1 P.p.s.a. Spółka została skutecznie wezwana przez Przewodniczącego Wydziału I do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z dnia 21 sierpnia 2017 r. Z uwagi na fakt, że we wskazanym w wezwaniu terminie wpis nie został uiszczony, Sąd pierwszej instancji zobowiązany był - zgodnie z treścią art. 220 § 3 P.p.s.a. - zażalenie odrzucić. Ponadto należy wskazać, że w rozpoznawanym zażaleniu Spółka nie zawarła żadnego argumentu, który wskazywałby na wadliwość skarżonego postanowienia. Z przytoczonych wyżej względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.