II FZ 326/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogdan Lubiński po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2779/16 w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi W. D. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 20 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia opłaty legalizacyjnej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2779/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. S. M. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 590,40 zł (pięćset dziewięćdziesiąt złotych czterdzieści groszy), w tym podatek od towarów i usług w kwocie 110,40 zł w sprawie ze skargi W. D. (zwanego dalej "Skarżącym") na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 20 października 2016 r. w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej. Sąd pierwszej instancji - powołując się na art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) - podał, że w odniesieniu do złożonego wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej Skarżącemu w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji zastosowanie będą miały przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801). Jak wynika z akt sprawy, z substytucji adw. S. M. stawiła się na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku w dniu 24 października 2017 r. adwokat A. G.-K. W myśl § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., stawka maksymalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie innej aniżeli wymienione w pkt a i b wynosi 480 zł. Stosownie do § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłata ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług. Sąd pierwszej instancji orzekł w oparciu o ten przepis. W zażaleniu na powyższe postanowienie wniesiono o zmianę w całości ww. postanowienia i przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokata, której koszty nie zostały opłacone w całości lub w części w kwocie 2952 zł, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 552 zł. Autor zażalenia wskazał, że przedmiotem sprawy była bez wątpienia należność pieniężna, zaś przyznana kwota została ustalona na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. i został zaliczona do kategorii "innych spraw". w sprawie koszty pomocy prawnej powinny zostać obliczone stosownie do § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 8 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 250 § 1 p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Należy wskazać, że to charakter sprawy, w której wniesiono skargę, a ściślej rzecz ujmując to, czy przedmiot skargi wiąże się z określonymi świadczeniami pieniężnymi, będzie decydował o tym, czy przedmiotem sprawy jest należność pieniężna. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, bezpośredni związek pomiędzy należnością pieniężną a obejmującym ją aktem zachodzi wówczas, gdy w danym akcie organ konkretyzuje (z reguły określa wysokość) tę należność (por. postanowienie NSA z dnia 23 września 2008 r. o sygn. I FZ 239/08 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W rozpatrywanej sprawie Skarżący wywiódł skargę na decyzję organu odwoławczego w przedmiocie umorzenia opłaty legalizacyjnej. Skoro niniejsza sprawa nie dotyczy należności pieniężnej, a odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej, to zasądzone koszty nieopłaconej pomocy prawnej powinny być wyliczane jak w "innej sprawie". Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.[pic]