II FZ 318/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Łd 313/17 w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi B. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 29 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 31 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 313/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Gminy i Miasta P. w sprawie ze skargi B. G. (dalej: "skarżący") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 29 grudnia 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Uzasadniając postanowienie WSA wskazał, że w skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawarto między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Gminy i Miasta P., którą określono zobowiązanie skarżącego za 2015 r. w podatku od środków transportowych. WSA uznając wniosek za bezzasadny, wyjaśnił, że przedmiotem postępowania przed sądem nie jest kwestia zasadności opodatkowania skarżącego, ale to czy przy składaniu odwołania od tej decyzji zachował wszystkie wymogi przewidziane w przepisach Ordynacji podatkowej. Sąd w niniejszej sprawie w ogóle nie może się wypowiadać co do tego czy podatek został skarżącemu słusznie wymierzony. Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i zwrócenie sprawy do WSA celem ponownego, wnikliwego rozpatrzenia sprawy. Zarzucił naruszenie prawa materialnego jak również interesu prawnego poprzez zaniechanie dokonania wnikliwej oceny prawnej decyzji Burmistrza określającej wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2015r. W uzasadnieniu skarżący wskazuje, że decyzja Burmistrza jest obarczona błędami zarówno formalnymi jak też prawnymi. Zdaniem skarżącego wnosząc skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do WSA w Łodzi, miał on prawo oczekiwać, że Sąd zbada całokształt sprawy, zwłaszcza zgodność decyzji Burmistrza z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Ze stanu sprawy wynika, że skarżący w sprawie ze skargi na postanowienie organu w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, domaga się również wstrzymania wykonania poprzedzającej to postanowienie decyzji wymiarowej w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2015 r. Prawidłowa wykładnia wynikającej z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm. zwanej dalej: "p.p.s.a.") normy, że wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd na podstawie tego przepisu dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy wymaga uwzględnienia granic kognicji sądu administracyjnego wymienionych w art. 135 p.p.s.a. Zakłada on, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Przywołać również wypada art. 134 § 1 p.p.s.a., w myśl którego, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Definicję sprawy sądowadministracyjnej zawiera art. 1 p.p.s.a. Z kolei treść decyzji podatkowej, w zakresie w jakim tworzy sytuację prawną, wyznacza rzeczywiste granice danej sprawy (por. Wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2008 roku, II FSK 1725/07, publ. CBOSA). Przepisy te mają zastosowanie w postępowaniu z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji na zasadzie wynikającej z art. 166 p.p.s.a. Skoro sąd ma prawo zastosować dopuszczalne ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach w granicach sprawy, której dotyczy skarga, to analogicznie, normę art. 61 § 3 p.p.s.a. należy interpretować w ten sposób, że daje ona sądowi podstawę do wstrzymania wykonania wszystkich aktów podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Aby znaleźć z kolei odpowiedź na pytanie, które konkretnie akty mogą w analizowanym wypadku zostać objęte wstrzymaniem wykonania przez sąd należy ustalić głębokość orzekania sądu administracyjnego. Trzeba przy tym uwzględnić to, czy podejmowane w ramach jednego lub różnych postępowań akty kształtują, zmieniają lub znoszą ten sam stosunek materialnoprawny (por. Z. Kmieciak: Głębokość orzekania w sprawach objętych kognicją sądów administracyjnych, Państwo i Prawo 2007, nr 4, s. 35). W praktyce przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. daje więc możliwość sądowi do wstrzymania wykonania aktu, którego dotyczy skarga, oraz wszystkich innych aktów dotyczących tego samego stosunku administracyjnoprawnego, co akt, którego dotyczy skarga. Prowadzone rozważania nie pozwalają natomiast uznać za słuszny pogląd skarżącego, który dopuszcza, by sąd rozpoznając skargę na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji, mógł na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymać także wykonanie wymiarowej decyzji organu pierwszej instancji, wobec której skarżący wniósł odwołanie, a organ w postanowieniu uznał, że zostało ono wniesione z uchybieniem terminu. W takim przypadku nie zachodzi tożsamość spornego stosunku administracyjnoprawnego wynikającego z zaskarżonego postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania oraz stosunku administracyjnoprawnego wynikającego z wymiarowej decyzji podatkowej. Akty te nie kształtują, nie zmieniają ani nie znoszą tego samego stosunku administracyjnoprawnego. Sąd na tym etapie postępowania i przy takim przedmiocie zaskarżenia nie może zatem badać prawidłowości i legalności decyzji określającej zobowiązanie podatkowe (a do tej decyzji odnosi się skarżący w zażaleniu). Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że WSA słusznie uznał, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza nie może zostać uwzględniony, ponieważ przedmiotem postępowania przed sądem nie jest kwestia zasadności opodatkowania skarżącego podatkiem od środków transportowych, ale to czy przy składaniu odwołania od tej decyzji skarżący zachował ustawowy termin do jego wniesienia. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.