II FZ 317/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Z. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 2345/18 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Z. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 27 lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Przedmiotem zażalenia Z. K. (dalej: skarżący, strona) jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 2345/18, w którym odrzucono skargę strony na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 27 lipca 2018 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. W motywach orzeczenia Sąd podał, że zarządzeniem z 11 października 2018 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka pocztowa zawierająca powyższe wezwanie była dwukrotnie awizowana, po czym została zwrócona przez pocztę z adnotacją o jej niepodjęciu przez adresata w terminie. W konsekwencji została uznana za doręczoną w dniu 29 października 2018 r. w trybie określonym w art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - zwanej dalej: "p.p.s.a.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skargę należało odrzucić z uwagi na treść art. 230 § 1 i § 2 oraz art. 220 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 220 § 3 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że skoro z akt sądowych sprawy wynika, iż pismo zawierające wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie i zostało uznane za doręczone skarżącemu w trybie art. 73 p.p.s.a., to należało przyjąć, że siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg następnego dnia po doręczeniu wezwania, tj. w dniu 30 października 2018 r. Termin ten upłynął zaś z dniem 5 listopada 2018 r. Z dokumentów księgowych Sądu wynika, iż do dnia 14 stycznia 2018 r. nie odnotowano wpływu wpisu. Skarżący wywiódł od tego postanowienia zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Jak prawidłowo wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd pierwszej instancji, z uwagi na treść art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie może podjąć żadnej czynności na skutek pisma, które nie zostało należycie opłacone. W niniejszej sprawie wpis od skargi wynosił 100 zł i bez wątpienia nie został uiszczony. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Podkreślić należy, że przytoczone wyżej przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Oznacza to, że w przypadku stwierdzenia przez sąd braku wpisu od skargi pomimo prawidłowego wezwania, sąd ten jest zobowiązany skargę odrzucić. Natomiast okoliczności, na które powołuje się w zażaleniu skarżący, dotyczące pobytu na zabiegach rehabilitacyjnych poza miejscem zamieszkania, co stanowiło – jego zdaniem ‒ niezależną od skarżącego przyczynę nieuiszczenia wpisu, mogą być poddane ocenie sądu w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o przywrócenie terminu, uregulowanym w art. 86 i następnych p.p.s.a. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił skargę, gdyż mimo wezwania sądu nie została ona opłacona. Dlatego też, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił.