II FZ 316/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia H. N.-S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 1242/18 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi H. N.-S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 11 września 2018 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania i wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem oznaczonym w sentencji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy własne postanowienie o odmowie sprostowania i wyjaśnienia wątpliwości co do treści wydanego przez ten organ postanowienia w sprawie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną dokonaną w ramach postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec H. N.-S. (dalej: skarżąca) na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 11 lipca 2014 r. obejmującego zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 listopada 2018 r. wezwano ją do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpowiadając na wezwanie, skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie z obowiązku uiszczenia wpisu od skargi, który następnie rozszerzyła na druku PPF o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2019 r. starszy referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy, a następnie Sąd rozpoznając sprzeciw, postanowieniem z dnia 25 lutego 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia 22 stycznia 2019 r. Z uwagi na powyższe, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 lutego 2019 r. wezwano stronę skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 21 listopada 2018 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi. Przesyłka polecona zawierająca powyższe wezwanie została doręczona stronie skarżącej w dniu 6 marca 2019 r. Wymagany wpis sądowy od skargi do chwili wydania zaskarżonego postanowienia nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 1 kwietnia 2019 r. odrzucił skargę, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2018 poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z 12 kwietnia 2019 r., skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie sądu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego stanowiska ponownie wskazała, iż ma trudną sytuację materialną, która uzasadniała wystąpienie o przyznanie prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że jest to kolejne zażalenie o tożsamej treści, jakie skarżąca skierowała do Tego Sądu. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie skarżącej z dnia 24 maja 2019 r., sygn. akt II FZ 242/19 i przyjmuje za swoje. W związku z powyższym wykorzysta argumentację w nim zawartą. Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (por. § 2). Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia stosownego wpisu sądowego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. w przypadku, gdy rzeczony brak fiskalny dotyczy skargi, bezskuteczny upływ wyznaczonego stronie terminu powoduje odrzucenie środka zaskarżenia. Przedmiotem niniejszego postępowania wpadkowego jest wyłącznie ocena prawidłowości wydania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w przedmiocie odrzucenia skargi, nie zaś postanowienie tegoż sądu w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Odnosząc się do poprawności rozstrzygnięcia w przedmiocie odrzucenia skargi, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż postanowienie w pełni odpowiada prawu. Z uwagi na fakt, iż skarżąca wystąpiła ze skargą na rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach bez uiszczenia należnej opłaty, po wyczerpaniu trybu instancyjnego w zakresie prawa pomocy zasadnie została wezwana do jej uregulowania w trybie art. 220 § 1 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca wyczerpała tok instancyjny w zakresie przyznania jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia należnego wpisu od skargi, toteż prawidłowo została wezwana do uregulowania należności. Do dnia wydania kwestionowanego postanowienia opłata nie została uzupełniona, co stosownie do regulacji wskazanej na wstępie uzasadniało zastosowanie sankcji z art. 220 § 3 p.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji