II FZ 300/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 1330/18 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 28 września 2018 r., nr [...] w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z dnia 4 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 1330/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 28 września 2018 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że skarżący wniósł ww. skargę, będąc reprezentowanym przez pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego, Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 20 grudnia 2018 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego wierzytelnego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe zarządzenie została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 16 stycznia 2019 r. Przy piśmie z dnia 23 stycznia 2019 r. pełnomocnik skarżącego nadesłał kopię pełnomocnictwa, która nie została przez niego uwierzytelniona. Sąd stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie złożona skarga nie odpowiadała ustawowym wymogom, albowiem nie zostało do niej dołączone pełnomocnictwo do działania w imieniu skarżącego w postępowaniu sądwoadministracyjnym dla podpisanego pod skargą doradcy podatkowego. Sąd podkreślił, że nie można uznać, by brak formalny skargi został usunięty, bowiem nadesłane przez pełnomocnika pełnomocnictwo stanowi kopię, na której umieszczono jedynie pieczątkę "za zgodność z oryginałem" bez podpisu pełnomocnika oraz miejsca i daty poświadczenia. W zażaleniu wywiedzionym od ww. postanowienia skarżący wniósł o jego uchylenie oraz zsądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3, art. 49 § 1 i § 2 oraz art. 37 § 1 oraz art. 67 § 5 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., poprzez niewezwanie podatnika do usunięcia braków formalnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie okazało się zasadne. W rozpoznawanej sprawie należało zgodzić się ze stroną skarżącą, iż Sąd pierwszej instancji przedwcześnie odrzucił skargę strony, bez wezwania jej do uzupełnienia braku formalnego tej skargi, tj. podpisania pisma. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że w sytuacji gdy po wezwaniu do przesłania pełnomocnictwa procesowego dla osoby, która w imieniu strony podpisała skargę, okaże się, że osoba ta nie ma legitymacji do zastępowania strony, sąd zanim odrzuci skargę, powinien wezwać bezpośrednio stronę do samodzielnego podpisania skargi i dopiero po bezskutecznym upływie terminu do dokonania tej czynności, skargę odrzucić (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 marca 2007 r., sygn. akt: I FSK 58/07). Pogląd taki wyrażono również m.in. w wyroku NSA z dnia 17 czerwca 2005 r., sygn. akt I FSK 20/05). Prezentowany powyżej pogląd o konieczności wezwania strony do podpisania pisma, w sytuacji gdy jest ono podpisane przez osobę, która nie może być pełnomocnikiem, znajduje również odzwierciedlenie w nowszym orzecznictwie NSA, m.in. postanowienia NSA z dnia: 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OZ 285/19, z 22 marca 2016 r/, sygn. akt I FZ 42/16, z 28 września 2015 r., sygn. akt I FSK 1770/15, z 21 października 2011 r., o sygn. akt I FSK 1397/11, 13 stycznia 2012 r., o sygn. akt II OSK 2634/11, 5 lutego 2014 r., o sygn. akt li FSK 3634/13, 17 kwietnia 2014 r., o sygn. akt II FSK 557/14 i z dnia 24 września 2014 r., o sygn. akt: II GSK 2099/14 (wszystkie orzeczenia publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z przedstawionych względów orzeczono, jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Odnosząc się natomiast do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony, albowiem przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji.