II FZ 29/23

Dnia 28 kwietnia 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Płusa po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia C. sp. z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 18 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Ke 636/22 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi C. sp. z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w O. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 października 2022 r. nr 0115-KDIT1.4011.476.2022.2.DB w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Ke 636/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę C. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w O. (dalej jako "Spółka") na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 października 2022 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Sąd pierwszej instancji wskazał, że Spółka wniosła skargę na ww. interpretację. Pismem z dnia 22 grudnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wezwał Spółkę do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – np. aktualnego na dzień wniesienia skargi odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego lub innego dokumentu ujawniającego zasady reprezentacji podmiotu. Przesyłka została doręczona pełnomocnikowi reprezentującemu Spółkę dnia 27 grudnia 2022 r. Spółka nie uzupełniła ww. braku formalnego skargi. W zażaleniu powyższe postanowienie Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania - art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 28 i art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a" - w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przez niewłaściwe ich zastosowanie, albowiem Spółka nie uchybiła obowiązkowi złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. Spółka wniosła uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazała, że niezasadny wydaje się zarzut Sądu o braku przedłożenia mu odpisu z KRS-u, z którego wynikałoby umocowanie do udzielenia pomocnictwa pełnomocnikowi. Sąd wskazał w wystosowanym wezwaniu jedynie przykładowo, że dokument taki może zostać przedłożony (nie zaś, że było to obligatoryjne). Dane widniejące w KRS-ie są powszechnie dostępne (stanowi o tym art. 4 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 1683, z poźn. zm.). Jedną zaś z podstawowych zasad postępowań (czy to admiracyjnych, czy sądowych etc.) jest zasada niedowodzenia faktów znanych z urzędu (tj. faktów znanych powszechnie). Skoro więc dane przedstawiające zasady reprezentacji Spółki są dostępnie w KRS-ie powszechnie, można przyjąć, że przedkładanie Sądowi wydruku tychże informacji nie jest warunkiem sine qua non dla spienienia wszystkich wymogów formalnych złożonego pisma procesowego. Wydruk danych widniejących w KRS-ie został złożony na etapie prowadzonego przez Krajową Informację Skarbową postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. Na tej podstawie można przyjąć, że już na wcześniejszym etapie postępowania zostało przedłożone zarówno pomocnictwo, jak i wydruk informacji dotyczący zasad reprezentacji w reprezentowanej przez pomocnika Spółce. Sąd dysponował danymi, o których uzupełninie prosił w wystosowanym wezwaniu. Co istotne, złożony wcześniej odpis był odpisem aktualnym na dzień złożenia skargi, gdyż osoba tam wskazana była umocowana do reprezentacji zarówno na etapie postępowania interpretacyjnego, jak i na dzień wniesienia skargi. Zatem przedłożenie przez pełnomocnika odpisu udzielonego mu pomocnictwa czyniło zadość wezwaniu Sądu i odrzucenie skargi z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych należy uznać za niezasadne. Jeśli Sąd twierdził, że uzupełnienie braków formalnych nastąpiło jedynie w części, powinien on wezwać Spółkę do uzupełnienia braków w konkretnym zakresie, czego Sąd pierwszej instancji nie uczynił. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy wskazać, że art. 57 § 1 P.p.s.a. zakreśla wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Spełnienie wszystkich wskazanych wymogów determinuje skuteczność tego środka zaskarżenia. Jedynie prawidłowa i kompletna skarga może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań sądu. Stosownie zaś do art. 28 § 1 w związku z art. 29 P.p.s.a., osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności. Organy lub osoby uprawnione do działania w imieniu jednostek organizacyjnych muszą udowodnić, że mają prawo do działania za stronę, a przepis art. 29 P.p.s.a. nakazuje, aby udowodnienie umocowania miało formę dokumentu złożonego lub okazanego sądowi przy pierwszej czynności w postępowaniu (por. M. Niezgódka – Medek. Komentarz do art. 29 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX/el 2013 r.). Dokumentem wykazującym umocowanie do działania w imieniu strony skarżącej jest niewątpliwie odpis z KRS, czyli dokument, o przedstawienie którego została wezwana Spółka. Uchybienie skargi w postaci braku takiego dokumentu, stanowi brak formalny, który można konwalidować w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. Jeśli strona nie uzupełni w terminie braków formalnych skargi, mimo prawidłowego wezwania, sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Powyższej wykładni wskazanych przepisów w odniesieniu do dokumentu mającego wykazać umocowanie do działania w imieniu podmiotu wpisanego do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nie zmienia również treść art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. Możliwość samodzielnego pobrania przez Sąd wydruku komputerowego aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru nie czyni wezwania do uzupełnienia braku w postaci odpisu z KRS zbędnym. Podkreślić bowiem należy, że to na stronie, stosownie do treści art. 29 P.p.s.a., spoczywa obowiązek wykazania umocowania do działania w jej imieniu. To Spółka powinna we właściwym czasie podjąć działania mające na celu zabezpieczenie jej interesów. W aktach sądowych rozpoznawanej sprawy na moment wydania zarządzenia o wezwaniu Spółki do uzupełnienia braków formalnych skargi nie znajdował się odpis KRS. Tym samym, skoro nie budzi wątpliwości, że Spółka została prawidłowo wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania Skarżącej (KRS) i pouczona o skutkach niedochowania terminu, niewykonanie wezwania w terminie 7-dniowym prawidłowo spowodowało odrzucenie jej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Mając na uwadze powyżej przedstawioną argumentację Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. [pic]