II FZ 285/17

Dnia 29 czerwca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Jerzy Płusa po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Ol 444/16 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 14 kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Ol 444/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu wniosku R.P. (dalej jako "Skarżący"), odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie (dalej jako "SKO") z dnia 14 kwietnia 2016 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. Przedstawiając w uzasadnieniu postanowienia stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że w zawartym w skardze wniosku Skarżący powoływał się na fakt, iż wykonanie decyzji i egzekucja należności może doprowadzić do upadłości działalności gospodarczej, co będzie się wiązało z niepowetowaną szkodą. Na podstawie tak sformułowanego wniosku Sąd uznał, że Skarżący nie wykazał, iż istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania decyzji. Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił złożonego wniosku, ograniczając się jedynie do powielenia treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a." i lakonicznego stwierdzenia, że egzekucja należności może prowadzić do upadłości działalności gospodarczej. Składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący winien przekonać Sąd o tym, że jej wykonanie zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie przedstawiono stosownej argumentacji, zaś wynikająca z akt podatkowych sytuacja majątkowa Skarżącego, nie stanowi wystarczającej podstawy do uwzględnienia wniosku. W zażaleniu Skarżący, działając przez swojego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Przesłankami zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym instytucji ochrony tymczasowej, uregulowanej w art. 61 § 3 P.p.s.a., jest związane z wykonaniem zaskarżonego aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi, niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z brzmieniem powyższego przepisu, sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu na wniosek skarżącego. Z komentowanego przepisu należy zatem wyprowadzić podstawową przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jaką jest wykazanie istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu, w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno ponadto wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Przyczyną odmowy wstrzymania zaskarżonej decyzji był zatem brak jakiejkolwiek argumentacji Skarżącego na poparcie wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Podstawą działania sądu administracyjnego w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, uczynić należy niewątpliwie materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, jednakże ocena spełnienia przesłanek zastosowania instytucji ochrony tymczasowej nie może abstrahować od argumentacji Skarżącego, która obrazowałaby zasadność zastosowania art. 61 § 3 P.p.s.a. w konkretnej sprawie. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie pozwala sądowi administracyjnemu podjąć samodzielnych ustaleń na podstawie akt sprawy w kierunku zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie jest rolą sądu domniemywanie, gdzie strona skarżąca upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sad Administracyjny uznał, że brak jakiejkolwiek argumentacji Skarżącego na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwił Sądowi pierwszej instancji odniesienie się do przesłanek zastosowania art. 61 § 3 P.p.s.a., co wykluczyło udzielenie mu ochrony tymczasowej w niniejszym postępowaniu. Z tego względu, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.