II FZ 28/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Anna Dumas, po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia N. C. na postanowienie Wojewdzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 1702/15 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi N. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 11 września 2015 r., nr [...],[...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: oddalić zażalenie.

II FZ 28/17 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 1702/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie N. C. na decyzję Dyrektora izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 11 września 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości. Z uzasadnienia postanowienia Sądu pierwszej instancji wynika, że postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie strony na postanowienie Sądu z 25 maja 2016 r. Pismem z dnia 16 września 2016 r. skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie. Zarządzeniem z dnia 23 września 2016 r., doręczonym w dniu 28 września 2016 r., wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych zażalenia poprzez: a) podpisanie nadesłanej kopii zażalenia, bądź złożenie uwierzytelnionej kopii ww. pisma, b) złożenie pełnomocnictwa obejmującego umocowanie do działania w imieniu skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym; - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. W odpowiedzi na wezwanie Sądu przy piśmie z dnia 3 października 2016 r. przesłano jedynie dowód uiszczenia wpisu sądowego. W zaskarżonym postanowieniu WSA w Gdańsku podniósł, że pełnomocnik strony skarżącej po raz kolejny nie podpisał przesłanej kopii zażalenia ani też nie złożył jego uwierzytelnionej kopii. Nie przesłano również pełnomocnictwa obejmującego umocowanie do działania w imieniu skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Tym samym skarżący nie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku i nie uzupełnił braków formalnych zażalenia. W zażaleniu na to postanowienie skarżący zaskarżył je w całości, wnosząc o jego zmianę i orzeczenie co do istoty sprawy, bądź jego uchylenie i skierowanie do ponownego rozpoznania, zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 47 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do pisma strony nie dołączono załącznika - odpisu, podczas gdy w rzeczywistości załącznik ten był przedkładany dwukrotnie; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 49 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że strona nie uzupełniła braku formalnego odpisu zażalenia, podczas gdy w rzeczywistości strona wykonując zobowiązanie sądu złożyła rzeczony odpis; 3. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że w realiach przedmiotowej sprawy zachodzą przesłanki do odrzucenia zażalenia, gdyż strona nie wykonała zobowiązania do uzupełnienia braków formalnych zażalenia podczas gdy prawidłowa analiza okoliczności sprawy skutkuje stwierdzeniem, że zażalenie winno otrzymać prawidłowy bieg. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie skarżący został wezwany do uzupełnienia trzech braków formalnych: (1) uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia; (2) złożenie pełnomocnictwa obejmującego umocowanie do działania w imieniu skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym; (3) podpisanie nadesłanej kopii zażalenia, bądź złożenie uwierzytelnionej kopii ww. pisma. Wezwania te wystosowano pod rygorem odrzucenia zażalenia. Skarżący uiścił przedmiotowy wpis w terminie (ad. 1), czym uczynił zadość pierwszemu wezwaniu. Już to jednak ze względu na brak jakiegokolwiek ustosunkowania się skarżącego do wymogu złożenia pełnomocnictwa, którego zakres obejmuje umocowanie do działania w imieniu skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (ad. 2), zażalenie należało odrzucić, co czyni rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji prawidłowym. Zauważyć należy, że skarżący w żaden sposób nie odnosi się do tej kwestii w treści zażalenia, nie próbuje nawet podważyć tego, że stosownego pełnomocnictwa nie przedstawił. Podobnie nie neguje tego, że zakres pełnomocnictwa nie był na tyle szeroki, żeby obejmować reprezentację przed NSA. W istocie, stwierdzić należy, że treść rozpatrywanego obecnie zażalenia jest niemalże tożsama z treścią poprzedniego, odrzuconego zażalenia (tak samo sformułowane zarzuty, kosmetyczne zmiany w treści uzasadnienia), przez co nie uwzględnia istotnych różnic między tamtą a obecną sytuacją procesową skarżącego. Mając na uwadze, że skarżący nie umocował pełnomocnika do reprezentowania go przed NSA i nie uzupełnił tego braku po otrzymaniu stosownego wezwania, zażalenie musiało zostać odrzucone. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza brak konieczności odniesienia się do zażalenia w dalszej jego treści (ad. 3). Niezależnie bowiem od ustalenia, czy kopie pism muszą być podpisane bądź poświadczone za zgodność z oryginałem podpisem strony, jej przedstawiciela ustawowego bądź pełnomocnika (vide: postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt I OZ 84/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl), odrzuconemu zażaleniu nie można było nadać dalszego biegu, a to ze względu brak umocowania dla osoby, która się pod nim podpisała i kolejno, mimo wezwania, stosownego pełnomocnictwa nie przedstawiła. Zwrócić przy tym można uwagę, że był to pełnomocnik strony, który pozostawał (i pozostaje) umocowany do reprezentowania jej w niniejszej sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku. Mając na uwadze wyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.