II FZ 277/18

Dnia 7 grudnia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M.S. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2018 r., sygn. akt II FZ 277/18 oddalające wniosek M.S. o wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2018 r., sygn. akt II FZ 277/18 w sprawie ze skargi M.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 8 sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: odrzucić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 10 października 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek M.S. o wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2018 r., sygn. akt II FZ 277/18. Skarżący wniósł na wskazane powyżej postanowienie NSA zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie należało odrzucić jako niedopuszczalne. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Ustawodawca, w powołanej wyżej ustawie, nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń (zarówno wyroków jak i postanowień) Naczelnego Sądu Administracyjnego. Orzeczenia tego Sądu stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). W konsekwencji wniesione w niniejszej sprawie zażalenie na prawomocne postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego należało uznać za niedopuszczalne, co musiało skutkować jego odrzuceniem na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.