II FZ 277/18

Dnia 10 października 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 10 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku M.S. o wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2018 r., sygn. akt II FZ 277/18 oddalającego zażalenie M.S. na zarządzenie sędziego Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 891/16 w przedmiocie pozostawienia pisma bez rozpoznania w sprawie ze skargi .S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 8 sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: oddalić wniosek o wykładnię postanowienia.

Postanowieniem z 26 czerwca 2018 r., sygn. akt II FZ 277/18, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie M.S. na zarządzenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 891/16. Pismem z dnia 9 sierpnia 2018 r. skarżący wniósł o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wskazanego powyżej postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) sąd który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Powyższy przepis stosuje się, z mocy art. 166 p.p.s.a, również do postanowień. Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja orzeczenia, jak i jego uzasadnienie. Potrzeba wykładni orzeczenia zachodzi wówczas, gdy jego treść sformułowana została w sposób niejednoznaczny, niejasny lub zawiły, utrudniający ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy, a więc powodujący powstanie uzasadnionych, rzeczywistych wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia tych wątpliwości. Instytucja ta nie może natomiast prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego ani prawnego oraz pozostawać w sprzeczności z jego treścią. Nie może także służyć dodatkowemu rozpoznaniu sprawy, jak również uzupełnieniu rozstrzygnięcia. Nie może też zmierzać do zmian merytorycznych, polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy też jego poszerzenia o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może też stanowić polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt II GSK 406/09, z dnia 23 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 2097/10, z dnia 1 października 2014 r. sygn. akt II OSK 1196/11, z dnia 5 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 2866/12). Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się do wniosku i wątpliwości skarżącego, stwierdza, że w sentencji i uzasadnieniu postanowienia z 26 czerwca 2018 r. zajął jednoznaczne stanowisko co do meritum sprawy, tj. zgodności z prawem czynności procesowej w postaci pozostawienia pisma skarżącego z dnia 17 stycznia 2017 r. bez rozpoznania. W sposób jasny i wyczerpujący zostały przedstawione przesłanki, które legły u podstaw takiego rozstrzygnięcia. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygając na podstawie art. 158 w zw. art. 166 oraz z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.