II FZ 276/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 1072/13 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 26 lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 1072/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił skarżącemu W. S. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśniono, że w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 26 lipca 2013 r. odmawiającą umorzenia zaległości z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego oraz opłaty prolongacyjnej W. S. zawarł wniosek o "wstrzymanie egzekucji podatku dochodowego". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie uwzględnił żądania skarżącego wskazując, że zaskarżona decyzja jest aktem odmownym, a tym samym nie podlega wykonaniu, co wyklucza z kolei możliwość skorzystania z instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."). Ponadto Sąd zwrócił uwagę na brak jakiegokolwiek uzasadnienia złożonego wniosku oraz fakt, że żądanie strony jako odnoszące się do postępowania egzekucyjnego wymaga skorzystania ze środków prawnych przewidzianych w przepisach prawa regulujących postępowanie egzekucyjne. W zażaleniu W. S. wniósł o uchylenie powyższego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący argumentował, że podniesione przez niego okoliczności i przedłożone do akt dokumenty uprawdopodobniały wyrządzenie szkody. Zdaniem strony, wywody zawarte w skardze, w których wskazywano m. in. na bardzo złą sytuację finansową, stanowiły wystarczające uzasadnienie dla zgłoszonego żądania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślenia wymaga, że wniosek strony nie mógł odnieść zamierzonego skutku z uwagi na charakter zaskarżonego w niniejszej sprawie aktu. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie wskazuje się, że nie każdy akt kwestionowany przez stronę w drodze skargi może zostać objęty przedmiotową regulacją. Instytucja tymczasowej ochrony sądowej, ustanowiona w powołanym przepisie, odnosi się bowiem do aktów posiadających przymiot wykonalności, a więc takich, które nakładają na adresata określone obowiązki bądź przyznają uprawnienia i mogą być realizowane dobrowolnie bądź przymusowo w drodze egzekucji. Charakteru takiego ze swej istoty nie mają decyzje odmowne, nie nadające się do wykonania (zob. np. postanowienia NSA: z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 138/09; z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 85/11; z dnia 10 maja 2013 r., sygn. akt II FZ 164/13 – treść orzeczeń dostępna w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.nsa.gov.pl, zob. także B. Dauter [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Warszawa 2009, s. 204). Nie ulega wątpliwości, że przedmiotem skargi wniesionej przez W. S. w niniejszej sprawie jest decyzja odmawiająca umorzenia zaległości podatkowej (wraz z opłatą prolongacyjną), a zatem decyzja nie posiadająca przymiotu wykonalności. Okoliczność ta przesądza o niedopuszczalności wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu w świetle przedstawionych wyżej uwag. W konsekwencji kwestia należytego uzasadnienia zgłoszonego wniosku, a także akcentowana w zażaleniu niewątpliwie trudna sytuacja majątkowa skarżącego pozostają bez wpływu na ocenę trafności podjętego rozstrzygnięcia i nie mogą stanowić podstawy uchylenia zaskarżonego postanowienia. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.