II FZ 275/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 80/18 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r., 2012 r., 2013 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 22 lutego 2018 r., III SA/Wa 80/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę S.M. (zwanej dalej skarżącą) na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 listopada 2017 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r., 2012 r., 2013 r. W uzasadnieniu sąd wskazał, że decyzja została doręczona stronie w dniu 14 listopada 2017 r. Termin do wniesienia wynosi 30 dni i zaczął swój bieg w dniu 15 listopada 2017 r. Upłynął zatem w dniu 14 grudnia 2017 r. Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2017 r. (datownik na kopercie) jest skargą wniesioną po terminie i z tego powodu podlega odrzuceniu. W zażaleniu na postanowienie odrzucające skargę skarżąca podniosła, że skargę odebrała w dniu 17 listopada 2017 r. i jest to dzień, w którym 30-dniowy termin rozpoczął swój bieg. Ponieważ ostatni dzień tego terminu upływał w niedzielę (17 grudnia) to ostatecznie termin do dokonania czynności upłynął w dniu 18 grudnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. Z akt sprawy wynika, że decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej została wysłana do skarżącej, na adres znajdujący się w aktach. Odebrana została przez M. M. w dniu 14 listopada 2017 r. (karta nr 140). W nawiasie drukowanymi literami przy nazwisku dopisano "SYN". Przesyłkę skierowana na adres skarżącej. Pod tym adresem przesyłkę pocztową – z decyzją - odebrał członek rodziny skarżącej. Dla usprawnienia postępowania przyjmuje się, że członek rodziny podejmując przesyłkę od listonosza zobowiązuje się do niezwłocznego poinformowania adresata o przesyłce. Z akt nie wynika, że członek rodziny odmówił przyjęcia listu. Przyjmuje się zatem, że w dniu odebrania przesyłki przez członka rodziny pod adresem zamieszkania strony rozpoczyna się dla strony bieg terminu do dokonania czynności. Data "14 listopada 2017" widnieje na potwierdzeniu odbioru, jaki znajduje się w aktach. Ręcznie wpisana data niebieskim długopisem nie daje najmniejszych podstaw do przyjęcia, że widnieje tam adnotacja "17 listopada 2017 r.". Okoliczność, że fizycznie przekazano przesyłkę stronie później niż nastąpiło jej odebranie od listonosza nie ma wpływu na rozpoczęcie biegu terminu do dokonania czynności. Listonosz pod adresem zamieszkania skarżącej doręczył przesyłkę członkowi jej rodziny, który nie odmówił jej przyjęcia. Argument zatem, że skoro skarżąca fizycznie otrzymała przesyłkę z decyzją kilka dni później niż to wynika z daty zawartej w aktach nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy, odnosząc się do dokumentów opatrzonych konkretnymi datami. Ustne zapewnienia strony o tym, że data doręczenia jej do rąk własnych decyzji jest inna, niż data widniejąca na potwierdzeniu odbioru, który jest dokumentem urzędowym, nie odniosą skutku bo gołosłownie podważają daty zawarte w aktach. Gdyby uwzględnić argumentację strony to żadne daty doręczenia zawarte w aktach nie byłyby wiążące. Wystarczyłoby bowiem, gdyby strona informowała organ, że w istocie otrzymała przesyłkę w innym terminie. To doprowadziłoby do paraliżu postępowania. Nie można zatem uwzględnić argumentacji strony o późniejszym – niż to wynika z akt sprawy – odbiorze przesyłki. Regulacje prawne dotyczące doręczenia stronie decyzji znajdują się w kolejnych przepisach ustawy – ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, Dz.U.2017.201 (zwana dalej ord. pod.). I tak artykuły te wskazują: Art. 148. § 1. Pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania Art. 149. W przypadku nieobecności adresata w miejscu zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, a gdyby go nie było lub odmówił przyjęcia pisma - sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy - gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Art. 152. § 1. Odbierający pismo potwierdza doręczenie pisma własnoręcznym podpisem, ze wskazaniem daty doręczenia. Zgodnie z art. 152 ord. pod. odbierający pismo (w tym wypadku syn) potwierdza doręczenie pisma własnoręcznym podpisem, ze wskazaniem daty doręczenia (tu: dzień 14 listopada 2017 r.). Skoro w tym dniu nastąpiło doręczenie pisma – ustawa mówi: "Odbierający pismo" potwierdza doręczenie pisma własnoręcznym podpisem, a nie "adresat pisma" – to nie mogło ono nastąpić ponownie w dniu 17 listopada 2017 r. Od momentu wniesienia skargi zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) - zwanej dalej: p.p.s.a. Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. - skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie tego terminu sąd odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Skoro doręczenie decyzji nastąpiło według akt sprawy w dniu 14 listopada, jak wynika z akt sprawy (data wpisana obok podpisu syna skarżącej), a skarga została wniesiona w dniu 18 grudnia to była to skarga spóźniona. Taka skarga zasadnie została odrzucona. Zażalenie jest niezasadne. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.