II FZ 268/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 608/19 którym odrzucono skargę kasacyjną A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 października 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 608/19 oddalającego skargę A. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 18 lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 24 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 608/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną A. K. (dalej: skarżący) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 października 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 608/19, którym oddalono skargę skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 18 lutego 2019 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że pełnomocnik skarżącego wniósł, w ustawowym terminie, skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 października 2019 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 stycznia 2020 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo złożenie oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z odpisem tego pisma, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. W zakreślonym terminie pełnomocnik skarżącego nadesłał pismo procesowe z dnia 3 lutego 2020 r., w którym zawarł wniosek o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Nie przesłał odpisu tego pisma dla strony przeciwnej. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro w odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżącego nadesłał wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie tylko w jednym egzemplarzu, pomimo wyraźnego wezwania o złożenie wniosku wraz z jego odpisem, to braki formalne skargi kasacyjnej nie zostały prawidłowo uzupełnione. To zaś, stosownie do art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), obligowało Sąd pierwszej instancji do odrzucenia skargi kasacyjnej skarżącego. Na wskazane na wstępie postanowienie skarżący złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie: 1) art. 47 § 1 w zw. z art. 177a P.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach winien był wezwać pełnomocnika do usunięcie braku formalnego w postaci nadesłania odpisu pisma z dnia 3 lutego 2020 r., zawierającego wniosek o rozpoznanie sprawy na rozprawie, czego w przedmiotowej sprawie nie uczyniono; 2) art. 178 P.p.s.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do odrzucenia skargi kasacyjnej; 3) art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz 78 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78, poz. 483, ze. zm.; dalej: Konstytucja RP) poprzez nieuzasadnione pozbawienie skarżącego prawa do rozpoznania sprawy przez niezawisły Sąd oraz bezzasadne zamknięcie mu drogi sądowej do dochodzenia swoich praw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W niniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma treść wezwania z dnia 14 stycznia 2020 r. do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej (k. 129 akt sądowych), które Sąd pierwszej instancji wystosował do pełnomocnika skarżącego stosownie do zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 stycznia 2020 r. Z wezwania tego bezsprzecznie wynika, że pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej z dnia 7 stycznia 2020 r. w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej (art. 178 P.p.s.a.), poprzez nadesłanie wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy (wraz z odpisem) zgodnie z art. 176 § 2 P.p.s.a. Ponieważ w wezwaniu tym jasno określono, że pełnomocnik skarżącego powinien złożyć wniosek, o którym mowa w art. 176 § 2 P.p.s.a. wraz z odpisem, to niepełne zastosowanie się do wezwania, czyli złożenie wniosku bez odpisu należy traktować jak nieuzupełnienie braku formalnego skargi kasacyjnej. W konsekwencji, skoro pełnomocnik skarżącego nie zastosował się do wezwania Sądu pierwszej instancji, to Sąd ten zasadnie odrzucił skargę kasacyjną skarżącego na postawie art. 178 P.p.s.a. Nie ma racji pełnomocnik skarżącego, twierdząc, że skoro pismem z dnia 3 lutego 2020 r. złożył wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, to tym samym uzupełnił wszystkie braki formalne wskazane w wezwaniu, zaś brak odpisu wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie należy traktować jako nowy brak formalny, o którego uzupełnienie pełnomocnik skarżącego powinien być ponownie wezwany. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak odpisu wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie nie jest nowym brakiem formalnym, gdyż w wezwaniu z dnia 14 stycznia 2020 r. oraz zarządzeniu z dnia 13 stycznia 2020 r., na podstawie którego je wydano, wprost określono, że wniosek, o który wzywał Sąd należy złożyć wraz z odpisem. Skoro pełnomocnik skarżącego został już raz wezwany do uzupełnienia określonego braku, to z pewnością nie można uznać, że niezastosowanie się do wezwania stanowi nowy brak formalny. Art. 178 P.p.s.a. jasno wskazuje, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zważając na powyższe należało uznać, że pełnomocnik skarżącego nie ma racji twierdząc, że Sąd pierwszej instancji powinien był wezwać go kolejny raz do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez nadesłanie odpisu wezwania o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Nie można się również zgodzić z pełnomocnikiem skarżącego, że skarżący został pozbawiony prawa do rozpoznania sprawy przez niezawisły Sąd oraz że bezzasadnie zamknięto mu drogę sądową do dochodzenia swoich praw. Należy podkreślić, że pełnomocnik skarżącego został skutecznie wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Gdyby właściwie wykonał wezwanie Sądu, to skarga kasacyjna skarżącego nie zostałaby odrzucona, tylko nadano by jej dalszy bieg. Fakt odrzucenia skargi kasacyjnej wynika więc wyłącznie z niedokładnego działania pełnomocnika skarżącego, który nie zastosował się w pełni do wezwania Sądu pierwszej instancji. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie.