II FZ 268/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, , , po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. K. w przedmiocie wyłączenia sędziów na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2905/13 w sprawie ze skargi E. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 21 października 2013 r., nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek E. K. o wyłączenie składu orzekającego w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 21 października 2013 r. w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości w podatku od czynności cywilnoprawnych. We wniosku o wyłączenie od orzekania składu Sądu orzekającego w sprawie skarżąca podniosła, że w jej opinii w pierwszej kolejności należy rozpatrzyć sprawę w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, tj. sprawę o sygnaturze akt III SA/Wa 2922/13, a następnie orzec w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości w podatku od czynności cywilnoprawnych. W uzasadnieniu podniesiono również, iż sprawę należy rozpatrzyć pod kątem niesłusznego zarzucenia Skarżącej nieuczciwości, przejawiającą się uznaniem, że zaległości podatkowe są już faktem. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że wniosek skarżącej nie zawiera argumentacji, która wskazywałaby na uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności sędziów wskazanych we wniosku w rozpoznaniu sprawy. W ocenie Sądu, wniosek skarżącej nie uzasadnia wyłączenia sędziów składu orzekającego z mocy samego prawa (art. 18 stawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) lub na wniosek (art. 19 P.p.s.a.). W zażaleniu na wskazane postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie, podnosząc, że występują inne przesłanki przemawiające za wyłączeniem składu sędziowskiego w niniejszej sprawie niż te, które wynikają z art. 18 § 1 P.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca przedstawiła argumentację przemawiającą za rozpoznaniem w pierwszej kolejności sprawy dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego (sygn. akt III SA/Wa 2905/13). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 19 P.p.s.a., wyłączenie sędziego na wniosek strony następuje wówczas, gdy zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego. Przepis ten, łącznie z art. 18 P.p.s.a., ustanawia instytucję wyłączenia sędziego, będącą gwarancją procesową zasady obiektywizmu i bezstronności, a więc gwarancją tego, że rozstrzygnięcie w sprawie zawisłej przed sądem nie będzie determinowane przez osobiste zapatrywania, uprzedzenia lub interesy osoby je wydającej. Stosownie zaś do treści art. 20 P.p.s.a., strona składająca wniosek o wyłączenie sędziego obowiązana jest wskazać i jednocześnie uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Na stronie spoczywa zatem obowiązek wskazania przyczyny wyłączenia oraz powołania okoliczności lub dowodów uprawdopodobniających istnienie tej przyczyny. W rozpoznawanej sprawie WSA w Warszawie zasadnie oddalił wniosek skarżącej, ponieważ ta nie uprawdopodobniła przesłanek wyłączenia sędziów, odwołując się głównie do jednej okoliczności – a mianowicie ustalenia kolejności spraw rozpoznawanych z udziałem strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Subiektywne przeświadczenie strony co do tego, że sędzia prowadzi proces wadliwie, nie może być uznane za okoliczność uzasadniającą wyłączenie sędziego. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego "wątpliwości co do bezstronności sędziego muszą mieć charakter realny, a nie tylko potencjalny. Nie mogą one wynikać tylko z subiektywnego przekonania strony, ale z istnienia ważnych powodów, które obiektywnie potwierdzają istnienie okoliczności, wskazanych w art. 19 P.p.s.a." (por. postanowienie NSA z dnia 24 lipca 2012 r., I OZ 490/12). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżąca, zarówno we wniosku, jak i w zażaleniu, nie przedstawiła żadnych obiektywnych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę uwzględnienia żądania. Za taką okoliczność nie można uznać podnoszonego przez stronę skarżącą argumentu, że kolejność rozpoznania spraw w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym powoduje, że skład sędziowski "stawia tezę o zaległościach podatkowych Skarżącej". Ponadto, słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że w dniu 28 lipca 2014 r. sędziowie WSA: Artur Kot, Ewa Radziszewska – Krupa, Bożena Dziełak złożyli do akt sprawy oświadczenia z których wynika, że nie zachodzą okoliczności w rozumieniu przepisów art. 18 i art. 19 P.p.s.a., z powodu których zachodziłyby wątpliwości co do ich bezstronności przy orzekaniu w tej sprawie. Z oświadczeń tych jednoznacznie wynika, że nie istnieje okoliczność tego rodzaju w odniesieniu do ww. sędziów, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do ich bezstronności w sprawie. Skarżąca nie podważyła skutecznie wiarygodności tych oświadczeń, wobec czego, jakkolwiek nie przesądza ono o kierunku rozstrzygnięcia, stanowi istotny argument za oddaleniem wniosku. W konsekwencji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że w sprawie nie zaistniały przesłanki wyłączenia sędziego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji