II FZ 26/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 września 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1146/17 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia 31 maja 2017 r. nr (...) w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia: oddalić zażalenie.

Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 20 września 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1146/17, w którym odrzucono skargę M. D. (dalej: skarżący, strona) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia 31 maja 2017 r. w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. W motywach orzeczenia Sąd podał, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 14 sierpnia 2017 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w kwocie 500 zł, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia. Powyższe wezwanie, wysłane na wskazany przez skarżącego adres, zostało skutecznie doręczone w dniu 30 sierpnia 2017 r. Zatem termin zakreślony do uiszczenia wpisu upłynął z dniem 6 września 2017 r. Strona skarżąca uiściła wpis sądowy w dniu 11 września 2017 r., a więc po terminie. W tym stanie rzeczy, Sąd zobligowany był odrzucić wniesioną skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.). W zażaleniu na to postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie. Stwierdził, że rzeczywiście wezwanie zostało doręczone 30 sierpnia, jednak żona zawiadomiła go o doręczeniu dopiero 7 września. Dlatego też działał w przekonaniu, że uiszczając wpis 11 września czyni to w terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest oczywiście bezzasadne. Jak bezsprzecznie wynika z akt sprawy, skarżący mimo doręczenia mu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi, w którym pouczono go o skutkach nieuiszczenia wpisu w terminie, nie wykonał tej czynności procesowej we właściwym terminie, co zresztą sam przyznaje w zażaleniu. Zgodnie z bezwzględnie obowiązującymi przepisami przytoczonymi przez Sąd pierwszej instancji sąd administracyjny nie może podjąć w sprawie żadnej czynności na skutek pisma (tu skargi), które nie zostało należycie opłacone (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Jeśli strona, mimo prawidłowego wezwania, nie uiści wpisu w zakreślonym w wezwaniu terminie, sąd jest zobowiązany taką skargę odrzucić (art. 220 § 3 p.p.s.a.), co w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawidłowo uczynił. Ustawa prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie uzależnia bowiem terminu do dokonania czynności procesowej, której dotyczy wezwanie, od tego, czy osoba upoważniona do odbioru korespondencji przekaże je adresatowi odpowiednio szybko i z prawidłową informacją o terminie odbioru tak, by ten mógł dokonać czynności w terminie. W takich okolicznościach sprawy niezasadne jest oczekiwanie skarżącego, aby Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 184 p.p.s.a. zażalenie oddalił.