II FZ 245/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 310/17 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. K. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 4 listopada 2016 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: oddalić zażalenie.

Pismem z dnia 13 grudnia 2016 r. P. K. (dalej: skarżący) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 4 listopada 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy postanowieniem z dnia 24 maja 2017 r., które w wyniku jego zaskarżenia przez skarżącego zostało utrzymane w mocy postanowieniem tego sądu z dnia 10 lipca 2017 r. W związku z wyczerpaniem trybu instancyjnego w zakresie prawa pomocy oraz wobec uprawomocnienia się zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu, skarżący pismem z dnia 22 września 2017 r. został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia poprzez uiszczenie należnego wpisu. Przesyłka sądowa zawierająca wezwanie została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 13 października 2017 r. Do dnia 23 listopada 2017 r. nie odnotowano w sądzie wpływu środków od skarżącego. Wobec bezskutecznego upływu 7-dniowego terminu do uzupełnienia braków skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kwestionowanym postanowieniem z dnia 6 grudnia 2017 r. odrzucił skargę, wskazując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 58 § 3 w zw. z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Skarżący wywiódł od tego postanowienia zażalenie, zarzucając naruszenie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. Skarżący uważa, że nie został prawidłowo wezwany do zapłaty wpisu sądowego, dlatego wezwanie nie powinno wywierać skutków prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2). Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia wpisu sądowego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. w przypadku, gdy brak fiskalny dotyczy skargi, bezskuteczny upływ tego terminu powoduje jej odrzucenie. Skoro skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie organu administracji publicznej, to wobec nieuiszczenia wpisu od pisma inicjującego postępowanie zasadnie został wezwany do uregulowania należnej opłaty zarządzeniem Przewodniczącego z 10 marca 2017 r. Ze względu na zakończenie postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego o przyznanie prawa pomocy i uprawomocnienie się zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu zarządzenie to podlegało wykonaniu, co nakładało na sąd obowiązek wezwania skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z 10 marca 2017 r. Jak wynika z akt sprawy, sąd prawidłowo obowiązek ten wypełnił. W zażaleniu skarżący zarzuca, że wezwanie go do uiszczenia wpisu było wadliwe pod względem formalnym. Nie wyjaśnia jednak, na czym ‒ w jego przekonaniu ‒ wadliwość ta polegała. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że pismo z 22 września 2017 r. wzywające skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 10 marca 2017 r. było sformułowane prawidłowo, nie zawierało ani uchybień materialnych, ani formalnych; zostało również prawidłowo doręczone w dniu 13 października 2017 r. Powyższa okoliczność jest bezsporna w sprawie i nie była kwestionowana przez skarżącego. Od wskazanej daty należało zatem liczyć bieg 7-dniowego terminu do uiszczenia wpisu, który upłynął 20 października 2017 r. Skoro skarżący nie uczynił zadość prawomocnemu zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2017 r. i nie uzupełnił braków fiskalnych skargi, jej odrzucenie było zasadne. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.