II FZ 245/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Beata Cieloch (sprawozdawca), , , po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 1596/15 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Kr 1596/15 odrzucającego skargę G. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 6 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości w opłacie uzdrowiskowej postanawia oddalić zażalenie.

1. Zaskarżonym postanowieniem z 14 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 1596/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę kasacyjną G. Sp. z o.o. w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 25 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 1596/15 w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z 6 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości w opłacie uzdrowiskowej. 2. Odrzucenie skargi kasacyjnej nastąpiło w uwagi na nieuiszczenie wpisu od skargi kasacyjnej, mimo wezwania Strony do uiszczenia tej opłaty sądowej doręczonego jej pełnomocnikowi 13 października 2016 r., a ponadto bezpośrednio Spółce 12 października 2016 r. 3. Skarżąca wniosła zażalenie na to postanowienie, zarzucając: 1) naruszenie art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) przez odrzucenie skargi kasacyjnej poprzedzonej niezasadnym pozostawieniem bez rozpoznania wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sytuacji, gdy postępowanie winno podlegać zawieszeniu; 2) art. 220 § 3 i art. 124 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi kasacyjnej w sytuacji, gdy Skarżąca nie mogła uiścić wpisu z uwagi na braki w składzie organów jednostki organizacyjnej; 3) art. 45 Konstytucji RP w zw. z art. 124 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi kasacyjnej w sytuacji, gdy postępowanie winno ulec zawieszeniu, co ograniczyło prawo Strony do sprawiedliwego rozpoznania sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego doręczono pełnomocnikowi Spółki 13 października 2016 r., a ponadto bezpośrednio Spółce 12 października 2016 r. Wpisu od skargi kasacyjnej jednakże w ogóle nie uiszczono. W zażaleniu pełnomocnik Spółki nie podważył opisanych ustaleń i zastosowania wskazanego przepisu p.p.s.a. 5. Powołana w zażaleniu kwestia zawieszenia postępowania była już w tej sprawie prawomocnie rozstrzygnięta. Zagadnienie braku podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 124 § 1 pkt 2 p.p.s.a. z uwagi na braki zachodzące w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną uniemożliwiające jej działanie zostały szczegółowo przedstawione w postanowieniu WSA w Krakowie z 26 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 1596/15 w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu na tym etapie postępowania wystarczy przypomnieć, że zawieszenie postępowania na tej podstawie prawnej jest możliwe jedynie, gdy braki te wystąpią już w trwającym postępowaniu sądowoadministracyjnym, a nie pierwotnie. Wówczas bowiem stosownie do art. 58 § 1 pkt 5 i § 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę - jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie – dopiero jednak wówczas, gdy brak nie zostanie uzupełniony. W sprawie tej Spółka była wzywana o uzupełnienie tego braku zgodnie z art. 31 § 1 p.p.s.a., ale braku tego nie uzupełniła (vide zarządzenie z 25 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 1596/15). Podobnie kwestia wniosku o przyznanie prawa pomocy została w tej sprawie prawomocnie rozstrzygnięta. Zarządzeniem z 22 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 1596/15 referendarz sądowy WSA w Krakowie pozostawił wniosek Strony bez rozpoznania stosownie do art. 257 p.p.s.a., bowiem Strona nie złożyła wniosku na stosownym formularzu. Od tego zarządzenia Stronie przysługiwał sprzeciw, którego jednak Strona nie wniosła. 6. W sprawie tej nie doszło do naruszenia art. 45 Konstytucji RP, który w ust. 1 statuuje zasadę prawa do sądu. Ta zasada konstytucyjna nie ma charakteru absolutnego, a jej realizacja w znacznej mierze zależy od działania samej strony postępowania, np. terminowego dokonywania czynności procesowych, uiszczania opłat sądowych itp. Strona w niniejszej sprawie była wezwana o uzupełnienie braków w składzie organów uniemożliwiających jej działanie. Wezwanie to stanowi zaś jeden z elementów realizacji gwarancji prawa do sądu. Spółka nie uzupełniła tego braku, co oznacza, że sama nie zadbała o ochronę własnych interesów. Bierność strony postępowania w dokonywaniu czynności procesowych, niestosowanie się do pouczeń sądów czy organów administracji publicznej i brak należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw czyni zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP bezskutecznym. 7. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.