II FZ 242/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grażyna Nasierowska po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia H. N.-S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 1002/18 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi H. N.-S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 3 lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia: oddalić zażalenie.

Pismem z 9 sierpnia 2018 r. H. N.-S. (dalej: skarżąca) wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 3 lipca 2018 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Z uwagi na brak odnotowania wpływu środków pieniężnych tytułem wpisu sądowego od skargi, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 19 września 2018 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia brakującego wpisu w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia. W reakcji na powyższe odrębnym pismem skarżąca zawnioskowała o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z 13 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 1002/18, starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach w wyniku rozpoznania wniosku H. N.-S. (dalej: skarżąca) o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 3 lipca 2018 r. odmówił przyznania prawa pomocy. W reakcji na powyższe skarżąca wywiodła sprzeciw, w wyniku czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, rozpoznając środek zaskarżenia jako sąd drugiej instancji, postanowieniem z 11 stycznia 2019 r. utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie. Wobec wyczerpania trybu instancyjnego w zakresie postępowania w przedmiocie prawa pomocy, pismem z 14 stycznia 2019 r. wezwano skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 19 września 2018 r. poprzez uiszczenie zaległego wpisu od skargi. Do 25 lutego 2019 r. nie zarejestrowano w sądzie wpływu środków pieniężnych od skarżącej. W dacie 7 lutego 2019 r. skarżąca wystosowała odpowiedź na pismo z 14 stycznia 2019 r. oraz zażalenie na postanowienie Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z 11 stycznia 2019 r. Postanowieniem z 25 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę inicjującą postępowanie w sprawie, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2018 poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z 8 marca 2019 r., skarżąca zaskarżyła kwestionowane postanowienie sądu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego stanowiska ponownie wskazała, iż ma trudną sytuację materialną, która uzasadniała wystąpienie o przyznanie prawa pomocy, podkreślając przy tym, iż dochowała wszystkich wymogów formalnych koniecznych do rozpoznania skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, toteż jako niezasadne należało je oddalić. Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (por. § 2). Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia stosownego wpisu sądowego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. w przypadku, gdy rzeczony brak fiskalny dotyczy skargi, bezskuteczny upływ wyznaczonego stronie terminu powoduje odrzucenie środka zaskarżenia. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż przedmiotem niniejszego postępowania wpadkowego jest wyłącznie ocena prawidłowości wydania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w przedmiocie odrzucenia skargi, nie zaś postanowienie tegoż sądu w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Odnosząc się do poprawności rozstrzygnięcia w przedmiocie odrzucenia skargi, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż rzeczone postanowienie w pełni odpowiada prawu. Z uwagi na fakt, iż skarżąca wystąpiła ze skargą na rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach bez uiszczenia należnej opłaty, po wyczerpaniu trybu instancyjnego w zakresie prawa pomocy zasadnie została wezwana do jej uregulowania w trybie art. 220 § 1 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, niewątpliwym pozostaje fakt, iż skarżąca wyczerpała tok instancyjny w zakresie przyznania tejże prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia należnego wpisu od skargi, toteż prawidłowo została wezwana do uregulowania należności. Korespondencja sądowa zawierająca rzeczone wezwanie z zarządzeniem została skarżącej skutecznie doręczona 31 stycznia 2019 r., zaś termin do uzupełnienia braków fiskalnych skargi upływał tejże 7 lutego 2019 r. Do dnia wydania kwestionowanego postanowienia brakująca opłata nie została uzupełniona, co stosownie do regulacji wskazanej na wstępie uzasadniało zastosowanie sankcji z art. 220 § 3 p.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.