II FZ 232/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D.A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Łd 4/17 w zakresie oddalenia wniosku o wyłączenie wszystkich sędziów orzekających w Wydziale I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi od orzekania w sprawie w sprawie ze skargi D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 28 września 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2018 r., I SA/Łd 4/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek D. A. (zwanej dalej skarżącą) o wyłączenie wszystkich sędziów orzekających w Wydziale I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi od orzekania w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 4/17 w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 28 września 2016 r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. Sąd I instancji przytoczył w uzasadnieniu przepisy będące podstawą do wyłączenia sędziego od orzekania. Wskazał również, że wniosek o wyłączenie sędziego musi zostać umotywowany. Na koniec zaznaczył, że rozstrzygnięcie sądu niekorzystne dla strony nie świadczy automatycznie o negatywnym stosunku sędziów do strony. W zażaleniu skarżąca podtrzymała swoje stanowisko, wskazując, że sędziowie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi są do strony negatywnie nastawieni. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. Prawidłowo sąd I instancji wskazał, że fakt, iż sędziowie orzekali we wcześniejszych sprawach, w których skarżąca (lub jej siostra) jest (lub była) stroną, nie jest wystarczającą przesłanką do wyłączenia tych sędziów. Wynika to z tego, że sąd administracyjny kontroluje poprawność działania administracji i każdy wydany przed administrację akt podlega osobnej kontroli, zatem jest osobną sprawą. Wskazani przez skarżącą sędziowie orzekali w innych sprawach, których przedmiotem kontroli były inne decyzje, ponadto skarżąca nie przedstawiła okoliczności, które podważałyby wiarygodność złożonych przez nich oświadczeń co do okoliczności mogących wywołać uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności. Sędziowie złożyli oświadczenia, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm. – zwanej dalej: p.p.s.a.), dające podstawę do wyłączenia od rozpoznawania sprawy skarżącej. Prawdziwość tych oświadczeń nie budzi – w przekonaniu składu orzekającego w niniejszej sprawie – żadnych wątpliwości. Postępowanie sądu I instancji było prawidłowe, czego odzwierciedleniem jest uzasadnienie postanowienia. To, że skarżąca subiektywnie nie zgadza się z tym strzygnięciem nie oznacza, że jest ono obiektywnie nieprawidłowe w świetle przepisów. Z tych względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.